เมื่อเห็นหว่านซื่อที่เดือดดาล ซู่เหยาก็หาได้เกรงกลัวไม่: “ฮูหยินคงสมปรารถนาไม่ได้แล้ว โหวเหยออยู่หน้าประตู กำลังจะเข้ามา”
เป็นจริงดังว่า ทันใดนั้น เวยหย่วนโหวก็ผลักประตูเข้ามา
ก่อนเข้าประตูยังยิ้มย่อง พอเข้ามา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป เร็วยิ่งกว่างิ้วเสฉวน
เวยหย่วนโหวเข้ามาแล้ว บรรยากาศในห้องก็พลันตึงเครียด
เขาหยุดอยู่ริมประตูก่อน คอยฟังความเคลื่อนไหวข้างนอก
รอจนจวิ้นจู่และอันติ้งโหวเดินห่างไปแล้ว จึงค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหาหว่านซื่อ
แล้วจู่โจมฉวยผมหว่านซื่อไว้แน่น พันไว้ในมือหนึ่งรอบ
“นังสารเลว! ดูสิ่งที่เจ้าทำเข้าสิ!”
“โหวเหยอ โหวเหยอ นี่คือจวนตระกูลอันติ้งโหวเพคะ” หว่านซื่อเจ็บหนังศีรษะราวกับจะถูกดึงหลุด นางก็ไม่กล้าขัดขืน ทำได้เพียงร้องขอความเมตตา
เวยหย่วนโหวลดเสียงลงต่ำ ด่าว่า: “หญิงแพศยาเอ๊ย ทำให้ข้าต้องขายหน้าขนาดนี้!”
“เจ้ามันขาดผู้ชายหรือไร รังเกียจที่ข้าปรนเปรอไม่พอ เห็นผู้ชายเป็นคว้าไว้ไม่ปล่อยอย่างนั้นหรือ!”
“เหตุใดเจ้าจึงต่ำช้าเพียงนี้!”
ซูหมิงจูอยู่ด้านข้างเกลี้ยกล่อม: “ท่านพ่อเข้าใจมารดาผิดแล้ว มารดาหลังตกน้ำก็หวาดกลัวยิ่งนัก เหตุใดจะยังคิดถึงบุรุษ มารดาเพียงเพราะตกใจเกินไป จึงยึดตัวเซวียซื่อจื่อไว้เป็นฟางเส้นสุดท้ายเท่านั้น!”
“ท่านพ่อก็รู้ว่ามารดาเกรงกลัวน้ำมาแต่ไหนแต่ไร!”
“ท่านพ่อไม่ควรสมรู้ร่วมกับคนนอกมาใส่ร้ายมารดา ควรจะช่วยมารดาชี้แจงต่างหากเพคะ!”
เวยหย่วนโหวโกรธจนดวงตาแดงก่ำ ครู่ก่อนสายตาผู้คนจับจ้องเขามา ทั้งเย้ยหยันเยาะเย้ย
หน้าตาของตระกูลเวยหย่วนโหว ถูกหว่านซื่อทำให้พังพินาศเช่นนี้
“นังสารเลวเอ๊ย รอกลับจวนเมื่อไร ข้าค่อยจัดการกับเจ้า!”
ซูหมิงจู: “ท่านพ่อ ข้าและมารดาถูกคนผลักลงแม่น้ำ เมื่อครู่อันหรานจวิ้นจู่บอกแล้วว่าจะสืบหาว่าใครอยู่เบื้องหลัง อันหรานจวิ้นจู่ยังบอกอีกว่าจะช่วยกู้ชื่อเสียงให้มารดา”