เมื่อจากตระกูลเวยหย่วนโหวมาแล้ว ซูซูเหยาขึ้นรถม้าเดินทางกลับ ตลอดทางคิ้วขมวดมุ่น ใจเปี่ยมไปด้วยความกังวล
ชาติก่อน นางแทบทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปกับการค้าขาย จึงรู้เรื่องการต่อสู้แย่งอำนาจในราชสำนักและศึกชิงตำแหน่งรัชทายาทของบรรดาอ๋องเพียงน้อยนิด
ฝีมือของนางก็ไม่ถึงขั้นจะยื่นมือเข้าไปวุ่นวายในราชสำนักได้
รู้เพียงแต่ว่าในที่สุดอ๋องจิ้นได้ขึ้นครองบัลลังก์ ปกครองแผ่นดิน แต่กระบวนการต่อสู้อันแฝงเล่ห์วกวนตลอดเส้นทางนั้น นางกลับไม่รู้เลยแม้แต่น้อย
ครั้งนี้ที่อันหรานจวิ้นจู่กล่าวถึงทหารม้าสิบหมื่นนายแห่งดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ที่ผิงอ๋องสั่งสมสืบทอดมา นางก็เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก
ชาติก่อน กองทัพใหญ่นี้สุดท้ายตกเป็นของใคร นางก็มิได้ทราบชัดเจนนัก
แต่เรื่องที่อันหรานจวิ้นจู่ถูกวางยาพิษประหลาดนั้น ย่อมไม่ไร้ร่องรอยให้สืบ
พิษนี้มาจากราชวงศ์แห่งหนานยวี่ หากไล่รากสายเลือดย้อนขึ้นไป ย่อมหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับพระสนมหรง
เมื่อถึงเวลา เข้าวังไปลองทดสอบสักครั้ง ก็จะรู้ความลึกตื้น
รถม้ามุ่งหน้าไปอย่างมั่นคง ม่านรถสะบัดไหว สายลมรื่นรมย์พัดผ่าน
ชิวสุ่ยยืนอยู่ข้างกาย โบกพัดกลมเบา ๆ ให้ซูซูเหยา แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงความรู้สึกเสียดาย "กงอ๋องหวังเฟย อันหรานจวิ้นจู่ทั้งฐานันดรสูงศักดิ์ ทั้งตระกูลเรืองนาม แท้ที่ไฉนกลับไร้ความลึกล้ำทางใจสักนิด ถูกคนลอบวางยา แท้งั้นยังไม่ทันรู้สึกตัวเลย"
ซูซูเหยาถอนใจเบา ๆ แววตานุ่มนวลแต่แฝงความโศกเศร้าเล็กน้อย "มารดามีชีวิตที่สงบสุข เติบโตมาภายใต้การปกป้องของผิงอ๋องกับกงอ๋องหวังเฟยจนเกินไป จิตใจบริสุทธิ์แท้ ไม่เคยเห็นความชั่วร้ายแท้จริงของหัวใจมนุษย์ ไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องธรรมดา"