อ๋องชุนอวี่และอู๋หว่านเนียงถูกคนของหว่านซื่อมัดไว้ ชิวซวงก็ถูกควบคุมตัวเช่นกัน
ยังดีที่ไม่ถูกทุบตี
ก่อนลงไม้ลงมือ หว่านซื่อมักจะกล่าววาจายืดยาวเพื่อแสดงศักดิ์ศรีของฮูหยินแห่งโหวฝู จากนั้นจึงประจานเหยียดหยามอีกฝ่ายทุกวิถีทาง
"พวกเจ้าต่างรู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร ถึงกล้าลงมือกับนาง? หมิงจูของข้าคือคุณหนูรองแห่งโหวฝู ธิดาบุญธรรมของอันหรานจวิ้นจู่!"
"พวกเจ้าฉี่ใส่กระจกสะท้อนเงาดูตนเองบ้างเถิด ไม่ดูเลยว่าตนเองมีฐานะอันใด ถึงอาจหาญรังแกหมิงจูของข้า!"
หว่านซื่อชี้นิ้วใส่อ๋องชุนอวี่และอู๋หว่านเนียง ตวาดด่าอย่างรุนแรง "วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นกฎเกณฑ์ของโหวฝู โหวฝูมิใช่ที่ซึ่งเดียรัจฉานต่ำช้าอย่างพวกเจ้าจะมากร่ำกรายตามอำเภอใจ!"
เมื่อซู่เหยามาถึง หว่านซื่อยังเฆี้ยตไม่เลิก
"ฮูหยิน เลิกเฆี้ยตเถิด"
เห็นซู่เหยา แววตาซูหมิงจูเป็นประกาย "ท่านแม่ ให้ข้าสั่งสอนพวกนางด้วยตนเอง"
ซูหมิงจูรอคอยซู่เหยาอยู่แท้ๆ
ต่อหน้าซู่เหยา โบยคนของนาง ก็เท่ากับตบหน้าซู่เหยา
นางยกมือขึ้นสูง กำลังจะฟาดลงมา ซู่เหยากล่าวเสียงดังว่า "หยุดมือ คนทั้งสองนี้เป็นแขกของจวิ้นจู่!"
"น้องหญิงช่างกล้าขึ้นทุกวัน งานเลี้ยงรับขวัญยังไม่ทันจัด ก็กล้าไปล่วงเกินแขกของจวิ้นจู่แล้วหรือ?"
"แขกของอันหรานจวิ้นจู่หรือ?" หว่านซื่อพิจารณาอู๋หว่านเนียงและอ๋องชุนอวี่อีกครั้ง
ทั้งสองแม้จะสวมอาภรณ์ใหม่ แต่ปลายผมออกเหลืองแตกปลาย สีหน้าแม้มีเลือดฝาด แต่ผิวกายดูแล้วผ่านลมฝนแดดเปรี้ยงมายาวนาน ละเลยการบำรุงรักษา
โดยเฉพาะมือทั้งคู่ ลักษณะหยาบกร้านหนักหนา เล็บมีสีเหลือง
ดูแล้วก็รู้ว่าพวกนางทำมาหากินในดิน