อ๋องเสด็จมาแล้วหรือ!
นี่หนิงฮ่าวชูจะทำอย่างไรดี!
เซวียเชียนอี้พริกตาขึ้นอย่างง่วงงุน ยกมือลูบด้านข้าง แต่สัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบ เหลือเพียงร่องรอยอุ่นวูบประปรายในที่นอน
หนิงฮ่าวชูคงเพิ่งจากไปไม่นาน แม้แต่ร่องรอยลมหายใจยังไม่จางหายสิ้น
นางใจคอยอุ่นขึ้นเล็กน้อย กดความตื่นตระหนกที่พลุกพล่านในใจลง แล้วส่งเสียงเรียก "ชุนเถา ช่วยพยุงข้าน้อยลุกขึ้น ให้สาวใช้ตักน้ำมารับใช้!"
"เพคะ ท่านพระชายารอง" ชุนเถายิ้มแย้มยกม่านประตูเดินเข้ามา "ข้าน้อยจะไปหากระโปรงซิ่นสีชมพูตัวใหม่ที่ตัดถวายมาให้ ผ้านุ่มฟูนิ่ม สีก็เหมาะกับท่านเหลือเกิน วันนี้ท่านสวมตัวนี้เป็นไงเพคะ"
พูดจบก็กำลังจะหมุนตัวไปค้นหีบเสื้อผ้า
แต่บนใบหน้าของเซวียเชียนอี้กลับไม่ปรากฏความดีใจแม้แต่น้อยที่อ๋องเสด็จมาเยือน ยิ่งไม่มีอารมณ์จะแต่งตัว หางตากลับมีเงาความกังวลที่สลัดไม่หลุดปกคลุมอยู่
นางห่วงว่าหนิงฮ่าวชูจากไปไม่รอบคอบ อาจเดินชนเข้ากับฉู่หลิงเย่าที่ย้อนกลับมายังตำหนักเข้าอย่างจัง
ยิ่งห่วงว่าลมหายใจที่ยังค้างอยู่ในห้อง และร่องรอยจากความบ้าคลั่งเมื่อคืน จะถูกผู้ใดสังเกตเห็น
เมื่อคืนทั้งสองคลอเคลียกันทั้งคืน นางกลัวสาวใช้เฝ้ายามจะรู้เห็น จึงรีบไล่คนทั้งหมดออกไปแต่แรก
ตลอดทั้งคืน ถึงสามหน
ไม่มีสาวใช้รับใช้ตักน้ำ หนิงฮ่าวชูจึงลงมือเอง ชุบผ้าเช็ดหน้าในน้ำชาอุ่น ๆ ประณีประนอมเช็ดประคับประคองให้นาง
เดี๋ยวก่อน...
แล้วผ้าเช็ดที่ใช้แล้วนั้นล่ะ?
ยังมีเสื้อชั้นในและกางเกงชั้นในที่นางเปลี่ยน ชุดเสื้อผ้าที่ปกคลุมด้วยร่องรอยนั้น...