ในห้องโถง เงียบงันราวกับแดนมรณะ
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า สาวใช้น้อยที่ดูเรียบ QUIET ไร้เสียง จะมีนิสัยกล้าหาญเช่นนี้
เพื่อปกป้องนายท่าน กล้ากระโดดพุ่งเข้าชนเสาจนสิ้นใจต่อหน้าทุกคน
ซูซูเหยาเองก็อึ้งไปชั่วขณะ
นางมองร่างไร้วิญญาณบนพื้นที่ค่อย ๆ เย็นเฉียบลง เงียบไปครู่หนึ่ง จึงถอนใจเบา ๆ
“เอาเถอะ”
นางโบกมือ น้ำเสียงแฝงอารมณ์ที่พรรณนาไม่ถูก “สั่งการลงไปเถอะ ให้หาโลงศพที่ดีสักใบ จัดการฝังศพให้สมเกียรติ”
นางหยุดชั่วครู่ แล้วถามต่อ
“ที่บ้านของนาง... ยังมีญาติผู้ใดเหลืออยู่อีกหรือ”
ม่อมกัวตกใจจนหน้าซีดมาแต่แรก พอได้ยินคำถามจึงรีบฟื้นสติ รีบตอบทันควัน
“กราบทูลกงอ๋องหวังเฟย ที่บ้านชุนเถา... มีมารดาสูงวัย และพี่ชายอีกคน ทั้งสองอาศัยอยู่ในชนบท”
ซูซูเหยาพยักหน้าเบา ๆ
“เอาเงินห้าสิบเหลียงไปส่งให้มารดาของนาง บอกว่า... นางเสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างรับราชการในคฤหาสน์ ขอให้ท่านงดทุกข์เถิด”
“อีกอย่าง เรื่องที่นางตั้งครรภ์... ห้ามเล่าให้ผู้ใดฟังเด็ดขาด”
ชื่อเสียงของสตรียิ่งกว่าชีวิต ต่อให้ต้องจากไปแล้ว ก็ช่วยรักษาชื่อเสียงไว้ให้นางสักอย่าง
ม่อมกัวรีบโขกศีรษะ “หวังเฟยทรงพระเมตตายิ่ง! พระทัยหวังเฟยประหนึ่งพระโพธิสัตว์!”
ชุนเถาฆ่าตัวตายต่อหน้า คนตายไม่มีปากให้การ
เรื่องนี้จึงจบลงเพียงเท่านี้... ไร้ที่สรุป