เซวียเชียนอี้เพิ่งเดินทางกลับจากภายนอก สมองยังมั่นคงวุ่นวายดั่งก้อนด้ายปั่นป่วน หาปลายเส้นไม่เจอ
แพทย์สี่คน ทั้งสี่ต่างว่านางมีพระครรภ์
ยังมีนายแพทย์ลี้ผู้นั้น ประโยคเดียวที่ว่า "ฮูหยินรับประทานยารักษ์กมลไปแล้ว ยังไม่รู้ตัวว่าตั้งครรภ์หรือ" ดั่งสายฟ้าผ่า ผ่าลงมาจนบัดนี้นางยังไม่อาจรู้สึกตัว
เมื่อใดที่นางรับประทานยารักษ์กมลกัน?
ช่วงนี้ที่รับประทานมากที่สุดคือยา "ปรับกระเพาะและม้าม" ที่แพทย์เจ้าของสำนักยาเจาสั่งให้
ใจวุ่นวายดั่งด้ายรุงรัง
แต่พอดีณขณะนั้น เสียงของซูซูเหยาก็ล่องลอยเบา ๆ มาจากปลายโรงธรรม
"พระชายารองเซวีย ข้าพเจ้าได้ยินมาว่า...ในลานเฉียนปี้ของท่าน มีผู้ตั้งครรภ์กันหรือ?"
คำพูดนั้นดั่งน้ำแข็งทั้งแอ่ง สาดลงมาจากยอดศีรษะของเซวียเชียนอี้เสียดื้อ ๆ
นางสะท้านวูบทั้งตัว สมองที่มั่นคงวุ่นวายก็กระจ่างขึ้นทันที
ชั่วขณะหนึ่ง นางแม้กระทั่งสงสัยว่าตนเองหูได้ยินผิดหรือไม่
แต่ซูซูเหยาก็นั่งอยู่ ณ ตำแหน่งประธาน ถ้วยชาในมือ มองนางด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ แววตานั้นดั่งผู้มองทะลุทุกสิ่งทุกอย่าง
หัวใจของเซวียเชียนอี้วูบขึ้นคอทันที
นางฝืนแสร้งเป็นมั่นคง บังคับให้ใบหน้าแสดงความเลื่องลื่นออกมา เสียงกลั้วไปด้วยความสงสัยที่กลมกล่อมพอดี
"ก...กงอ๋องหวังเฟย หม่อมฉันไม่เข้าใจถ้อยคำของพระองค์ การตั้งครรภ์นั้น ลานเฉียนปี้จะมีผู้ใดตั้งครรภ์ได้อย่างไร?"
"หวังเฟย...ได้ยินมาจากชายใดกัน?"
เสียงของนางยังนิ่งพอสมควร แต่มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บเกือบกดลงไปในเนื้อ