“น้องถัง เป็นอะไรขึ้น” ชิวชินเงยหน้าขึ้นมา ก็ตกใจสุดหัวใจกับสีหน้าบิดเบี้ยวของถังซิ่ง
ถังซิ่งรู้ตัวว่าเสียมารยาท จึงรีบยิ้มฝืนปาก “ไม่มีอะไรหรอก เพิ่งจะเจ็บแหนบขึ้นในอกเล็กน้อย”
คนเราไม่กลัวขาดกลัวของน้อย หากกลัวไม่เสมอภาค
เมื่อก่อนชายารองทั้งสี่คนไม่มีใครได้รับความโปรดปราน ต่างคนต่างถูกทอดทิ้งเสมอกัน
แต่แล้วผู้ที่สภาพยากไร้ที่สุดกลับได้รับความรักใคร่ขึ้นมาฉับพลัน แถมยังตั้งครรภ์อีกด้วย
เป็นแน่แท้ที่จะก่อให้เกิดความริษยาในหมู่อีกสามคน
ความริษยาเป็นธรรมดาของมนุษย์ หากแต่ริษยาของบางคนเป็นเพียงอารมณ์ บางคนกลับลงมือกระทำจริง
“มันเป็นอาการเก่าแล้ว ปวดสองสามครั้งก็หาย” ถังซิ่งเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่เซวีย…พี่สาวนั้นไม่ใช่ดื่มยาทำให้เป็นหมันไปแล้วหรือ จะมีคนท้องได้อย่างไร พี่ชิวไม่ได้เข้าใจอะไรผิดหรือ”
ชิวชินสั่นเสียงหัวเราะเยาะ “เป็นไปได้ที่ไหนที่จะเข้าใจผิด หากไม่ท้องจริง เขาจะกล้าอวดดีต่อหน้ากงอ๋องหวังเฟยเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ข้าเดาว่าเขาหลบไปที่ตงกง แอบลอบวางแผนเจรจากับองค์อ๋องโดยไม่บอกหวังเฟย”
“ในตำหนักวังนี้ มีหวังเฟยอยู่ เราทั้งหลายจะโผล่หัวขึ้นได้อย่างไร ยังกับเขานี่เจ้าเล่ห์เหนือกว่า รู้ทันที่จะไปหาทางภายนอก”
“ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลยว่าเขาจะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้”
“ยังเอายามาให้พวกเรา เพื่อให้ลอบวางยาองค์อ๋องอีกต่างหาก”
นึกถึงยาที่เซวียเชียนอี้เคยมอบให้ ชิวชินพลันตบหน้าผากตัวเองเต็มแรง “ใช่แล้ว น้องถัง ยาที่เซวียเชียนอี้เอามาให้พวกเราก่อนหน้านี้ น้องยังเก็บไว้อยู่หรือไม่”