จวนอ๋อง ห้องหนังสือ
เซี่ยหลางในฐานะผู้ตรวจการเจียงหนาน ถืออำนาจใหญ่ในพื้นที่ ภารกิจการงานรัดตัว มีหูตาอยู่เต็มราชสำนัก ทุกอิริยาบถล้วนถูกผู้คนจับตามอง
ทว่าเขากลับไม่แยแสกฎเกณฑ์ต้องห้าม ปิดบังผู้คน ถอดชุดขุนนาง เปลี่ยนเป็นผ้าธรรมดา แอบออกจากเจียงหนาน เดินทางทั้งวันทั้งคืน เข้าเมืองหลวงอย่างลับ ๆ
เซี่ยอวี๋พาเขาเข้าวังอ๋อง
“ท่านอาระหว่าง ตระกูลเซี่ย ท่านอย่าร้อนใจ หวังเฟยจะมาในไม่ช้า”
เซี่ยอวี๋เอามือไขว้หลัง เดินวนไปมาในห้องหนังสือ
กลางห้องหนังสือมีโต๊ะไม้จันทน์แดงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ลายไม้ลึกซึ้ง เนื้อแข็งแรง ผิวเรียบดุจกระจก ทว่าหาความอบอุ่นของชีวิตไม่ได้
บนโต๊ะมีเพียงแท่งหมึกแท่งหนึ่ง พู่กันขนหมาป่าด้ามหนึ่ง และม้วนเอกสารที่เรียงอย่างเป็นระเบียบอีกหลายม้วน ปกม้วนเอกสารเป็นสีครามเข้ม มุมเอกสารแข็งกร้าว แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมและเย็นชา ไม่มีน้ำหมึกเหลือค้างในจานหมึก ไม่มีหนังสือเล่นวางไว้ข้าง ๆ สะอาดเกินไป ดูแปลกแยกยิ่ง
สมกับเป็นลีลาเย็นชาตามปกติของน้องชายร่วมสกุลลำดับที่เก้าจริง ๆ
อยากได้ของมีค่าสักเล็กน้อย ยังไม่รู้จะลงมืออย่างไร
“อวี๋เอ๋อร์ เจ้านั่งลงก่อนได้หรือไม่ เจ้าเดินไปมา ข้าตาลาย” เซี่ยหลางภายนอกดูสีหน้าสงบ แต่ภายในใจพลุ่งพล่านดั่งคลื่นทะเล
เซี่ยอวี๋นั่งลงข้างเขา ทันทีที่นั่งลง ม่านก็ถูกเปิดออก
“ใต้เท้าทั้งสอง หวังเฟยมาแล้ว”
“ท่านผู้ตรวจการเซี่ย” ซู่เหยามาพร้อมกับฉู่หลิงเย่า หลังจากเข้ามาแล้ว ทั้งสองก็ไล่บ่าวทั้งหมดออกไป
ในห้องหนังสือกว้างใหญ่เหลือเพียงสี่คน