กงอ๋องหวังเฟยเอ่ยบัญชา องครักษ์ในราชสำนักทั้งหมดก็เข้ารุมล้อมทันที
แต่ละคนเตรียมพร้อมเต็มที่ แววตาที่มองไปยังชายชุดดำเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
ในดวงตาของเว่ยหยวนแวบผ่านความตื่นตระหนก
ต่อให้ฝีมือของเขาจะดีเพียงใด ก็ไม่สามารถต่อกรกับคนหมู่มากเพียงลำพังได้
“กงอ๋องหวังเฟยสังหารข้า ไม่กลัวว่าแม่ทัพจะไต่ถามหรือ?” เว่ยหยวนฝืนทำทีสงบนิ่ง “เพียงข้าตาย แม่ทัพก็จะรู้ว่า กงอ๋องหวังเฟยหาใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของแม่ทัพไม่”
ซู่เหยาเงยหน้ามอง โดยไม่มีท่าทีหวั่นไหวต่อภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย “หากเจ้าไม่ตาย แม่ทัพก็รู้ได้เช่นกัน”
“ฉะนั้น ยังไงเจ้าก็ตายเสียดีกว่า”
“เจ้าตายแล้ว ทางฝั่งแม่ทัพ ข้าย่อมรู้วิธีรับมือ”
สิ้นเสียงของนาง กฎเกณฑ์รอบกายของฉู่หลิงเย่าก็หนักอึ้งลงฉับพลัน ร่างกายพุ่งออกไปดุจลูกศรหลุดจากแล่ง ไร้ความลังเลแม้แต่ชั่วขณะ
เขาสวมชุดรัดรูปสีดำสนิท ท่วงท่าดุดันเฉียบขาด ปลายนิ้วเปล่งประกายเย็นเยียบ ท่าไม้ตายมุ่งเอาชีวิต พุ่งจู่โจมไปยังใบหน้าของเว่ยหยวน
ชายชุดดำอีกสองคนเห็นดังนั้น ก็ชักดาบพุ่งเข้าไปขวาง
คมดาบผ่าอากาศดังเสียดแทงหู แต่ฉู่หลิงเย่ากลับใช้สองสามกระบวนท่าผลักต้านกลับได้ เปลวประกายจากการปะทะของคมอาวุธกระจายเต็มอากาศ ตามด้วยเสียงครางด้วยความเจ็บปวดที่อู้อี้
ชายชุดดำทั้งสองล้มลงกับพื้นในพริบตา ไร้ลมหายใจ
ในเวลาเดียวกัน องครักษ์ทั่วทั้งราชสำนักก็มารวมตัวกัน
เว่ยหยวนในวันนี้ คงได้แต่ตายในราชสำนัก
เว่ยหยวนเห็นลูกน้องถูกจัดการในชั่วอึดใจ แต่ยังคงฝืนยืนหยัดต่อสู้กับฉู่หลิงเย่า
ฝีมือของเขาแม้จะไม่เทียบเท่าฉู่หลิงเย่า แต่ก็คล่องแคล่วว่องไว ทุกดาบมุ่งเอาจุดสำคัญ