ยามที่เซวียเชียนอี้ฟื้นตื่นนั้น แม้แต่บ่าวรับใช้ใกล้ตัวก็มิได้อยู่เคียงข้าง
หน่วยจินอีเว่ยสองนายเฝ้าอยู่ริมเตียง
นางเพิ่งลืมตา ก็พบกับดวงตาดุดันสองคู่จ้องมองมา
“คุณหนูเซวีย ในที่สุดท่านก็ฟื้น”
เซวียเชียนอี้เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว ใบหน้าเผยความฉงนเจ็ดส่วนและอ่อนแอสามส่วน “พวกเจ้าทำอะไรกัน บ่าวของข้าอยู่ที่ไหน ที่นี่ที่ใด ท่านพ่อท่านแม่ของข้าล่ะ”
ที่นี่มิใช่ห้องหับของนาง ตัวนางยังคงอยู่ในเรือนเล็กหลังนั้นบนถนนใต้
ถังหว่านซิน นางใน และองครักษ์ ล้วนไม่อยู่แล้ว
มีเพียงหน่วยจินอีเว่ยสองนายเท่านั้น
แววตาที่หน่วยจินอีเว่ยมองนางนั้น ประหนึ่งจ้องมองนักโทษ
ใต้เท้าอู๋จ้องมองนางอย่างเย็นชา เกียจคร้านจะต่อล้อต่อเถียงด้วย “อวิ๋นชานสารภาพหมดแล้ว คุณหนูเซวียรีบบอกสิ่งที่รู้มาเสียแต่โดยดีเถิด จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน”
เซวียเชียนอี้สบถด่าอยู่ในใจ ก่อนจะเก็บสีหน้ากลับเป็นปกติ
นางสลบไปจริงๆ มิรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น และไม่รู้ว่าอวิ๋นชานถูกจับได้อย่างไร
แต่ อวิ๋นชานเป็นบ่าวติดบ้าน ทั้งครอบครัวล้วนอยู่ที่สกุลเซวีย นางไม่มีทางทรยศนายท่านเป็นอันขาด
หากทรยศนายท่าน คนทั้งครอบครัวนางก็ไม่มีทางรอด
“ข้าไม่รู้เรื่องใดทั้งสิ้น ข้าจะขอเข้าเฝ้าพระชายาไท่จื่อ ข้าจะขอพบผิงกั๋วกง”
ใต้เท้าอู๋กล่าวเสียงเย็น “หากคุณหนูเซวียไม่ยอมบอกความจริง ก็ไม่ต้องพบผู้ใดทั้งนั้น ได้แต่ไปพบหนูและเรือดในคุกใต้ดินของสำนักเจิ้นฝูซือแทน”
เซวียเชียนอี้ตกใจจนร่างหด ณ บัดนั้นขอบตาก็เอ่อท้นด้วยหยาดน้ำตา