เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง หว่านซื่อก็นอนอยู่บนเตียง ข้างกายนางยังมีบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่
หว่านซื่อกุมอก พลันลุกพรวดขึ้นนั่ง นางคว้าผ้าห่มบนเตียงคลุมกาย ถอยกรูดไปชิดมุม "เจ้าจะทำอะไร?!"
"ฮูหยินอย่าตื่นกลัว พวกเราทำธุระให้ฮูหยินแล้ว ก็มาเรียกร้องค่าตอบแทนเท่านั้น" รอยยิ้มของหวังสวี่ช่างน่าขนลุก แฝงไว้ด้วยความเกลียดชัง
หากไม่ใช่เพราะไอ้โง่นี่ เขาคงไม่ถูกหน่วยจินอีเว่ยจับตามอง
บัดนี้รอยไหม้ยังแสบร้อนระบมอยู่ไม่หาย
"ข้าไม่ได้ให้รึ? ซู่เหยามิใช่ที่ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารึ? หากไม่มีข้า พวกเจ้าจะรีดไถเงินจากซู่เหยาได้หรือ? พวกเจ้าหาเงินได้แล้ว ลืมกฎเกณฑ์ไปแล้วรึ?" หว่านซื่อหอบหายใจแรง "เรียกหัวหน้าอู๋ของพวกเจ้าออกมา ข้าจะคุยกับหัวหน้าอู๋!"
"วางใจเถิด ฮูหยินแก่และโรยราหมดเสน่ห์ ข้าหาได้สนใจไม่ เพียงแต่ขอยืมของติดตัวฮูหยินสักสองสามชิ้นเท่านั้น" หวังสวี่กำผ้าท้องสีแดงปักลายหงส์คู่ในมือ "ฮูหยินยังคิดถึงหัวหน้าอู๋อยู่รึ? หรือคืนนี้ฮูหยินพักสักคืน ข้าจะเรียกหัวหน้าอู๋มาคุยสังสรรค์กับฮูหยิน"
จู่ๆ หว่านซื่อก็พูดไม่ออก