ตำหนักบรรทมพระชายารอง
ถังหว่านซินนอนอยู่บนแท่นเตียง นางสวมกระโปรงยาวเนื้อแพรอ่อน ชายกระโปรงพลิ้วหลวมทิ้งตัวลง ทว่ายังคงปิดซ่อนเรือนร่างที่อวบอิ่มขึ้นทุกวันไว้มิมิด
ได้ยินว่าพระชายาไท่จื่อทรงแท้ง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย "ไท่จื่อฝ่าบาท พระเชษฐภคินีนาง..."
ครั้นไท่จื่อทรงทราบข่าวพระชายาไท่จื่อแท้ง กลิ่นอายโดยรอบพลันหม่นลงทันใด ใบหน้าอันอ่อนโยนสูญสิ้น เหลือเพียงสีหน้าซับซ้อนยากจะหยั่งรู้
ดั้งเดิมคิ้วตาอันสงบพลันขมวดเข้าหากัน แววตาฉายแววประหลาดใจอันยากจะสังเกตเห็น ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเคียดแค้นหนาแน่น
ความเคียดแค้นนั้น ครอบคลุมความเสียดายทารกที่สูญเสียไป
รู้แก่ใจว่าตั้งครรภ์ กลับไม่พักผ่อนบำรุงร่างอย่างสงบ ยังกระโดดโลดเต้นไปทั่ว
ดูตอนนี้สิ ตัวเองดิ้นรนจนแท้งเสียแล้ว!
ทว่า ในพระทัยไท่จื่อ ยิ่งกว่านั้นคือความผิดหวังและขุ่นเคืองต่อพระชายาไท่จื่อ
พระองค์ทรงทราบมานานแล้วว่าพระชายาไท่จื่อคิดอะไร ทั้งยังทรงรู้ว่านางลอบเล่นงานพระชายารองถัง
ลับหลังก็เคยตักเตือนและข่มขู่แล้ว
แต่ พระชายาไท่จื่อก็ยังคงทำตามอำเภอใจ เปิดเผยขัดขืนรับสั่งของพระองค์ เป็นการดูหมิ่นต่ออำนาจของพระองค์ เหยียบย่ำเกียรติภูมิแห่งวังบูรพา
"พระชายาไท่จื่อแท้งด้วยสาเหตุใด?"
"กราบทูลไท่จื่อฝ่าบาท หมอหลวงว่าแล้ว พระชายาไท่จื่อแท้ง เพราะเสวยยาขับลมมากเกินไป"
ไท่จื่อทรงหัวเราะเย็นชา สั่นพระเศียร "ทำกรรมเอง ก็ยากจะมีชีวิตรอด"
ถังหว่านซินดึงแขนเสื้อของไท่จื่อเบาๆ "ฝ่าบาท ไม่ไปเยี่ยมพระเชษฐภคินีพระชายาไท่จื่อหรือ?"