คำกล่าวนี้ดั่งสายฟ้าฟาด สะเทือนพระทัยพระชายาไท่จื่ออย่างแรง
นางสะท้านทั่วกาย สีหน้าสงบนิ่งที่ฝืนไว้แตกละเอียดในชั่วพริบตา ดวงตาฉายแววลนลานอาฆาตอย่างเหลือเชื่อ
นางคาดไม่ถึงเลยว่าไท่จื่อจะไม่รักษาหน้าให้นางถึงเพียงนี้ ถึงกับทำให้นางขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล
พระชายาไท่จื่อกระตุกมุมปาก ฝืนยิ้มออกมา: "พระชายาไท่จื่อตรัสว่าอันใดหรือเพคะ"
ไท่จื่อคว้าข้อมือนางไว้ น้ำเสียงเกรี้ยวกราด: "เมื่อพระชายาไท่จื่อไม่ได้ยินชัด เช่นนั้นข้าจะกล่าวซ้ำอีกครั้ง"
สายตาไท่จื่อกวาดผ่านใบหน้าเซวียเชียนอี้ ก่อนตวาดลั่น: "ข้าบอกว่า พระชายาไท่จื่อจงใช้ช้อนคันนี้ กินซุปเห็ดหิมะชามนี้ให้หมด"
"เช่นนี้ พระชายาไท่จื่อก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนแล้วมิใช่หรือ"
ข้อมือพระชายาไท่จื่อถูกไท่จื่อกำแน่น แรงมหาศาลราวกับจะบดกระดูกนางให้แหลกละเอียด
นางขยับตัวไม่ได้ ได้แต่ตาค้างมองช้อนที่ซุกซ่อนผงหญ้าฝรั่นไว้จุ่มลงในซุปเห็ดหิมะใสกระจ่าง
ผงยาที่ไร้สีไร้กลิ่นค่อยๆ กระจายและละลาย เข้าไปในซุปดุจยันต์มรณะ
ไท่จื่อมองพระชายาไท่จื่ออย่างเย็นชา: "อย่างไร? ซุปเห็ดหิมะใส่สิ่งใดอันมิควรเห็นไว้หรือ"
สตรีโง่เขลานี่ กล้าคิดร้ายต่อถังหว่านซินจริงๆ!
บุตรในครรภ์ถังหว่านซินคือบุตรแฝด เป็นความหวังแห่งวังบูรพา นางกล้าจงใจทำร้าย ช่างหาที่ตาย!
ที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าคือ เรื่องหวงไท่ซุนตกน้ำคราก่อน เขายังไม่ได้สะสางกับนาง
ไม่คิดว่านางจะไม่รู้จักสำนึก ยังกล้าลงมืออย่างโจ่งแจ้งในงานเลี้ยงชมบุปผา