ราตรียิ่งดึก ดารดาษไปด้วยดวงดาว
แสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องผ่านม่านแพรบาง ทอดเงาเลือนรางสีเงินยวงไปทั่วห้อง
ซู่เหยาขมวดคิ้วแน่น
นางถือตำรา แต่ครึ่งค่อนวันก็อ่านไม่เข้าสมองแม้แต่น้อย
ผ่านมาสามวันแล้ว ซานเกอเกอยังไม่กลับมา
ทางจวนแม่ทัพ ส่งคนมาสอดแนมถึงสามระลอกแล้ว
หากไม่มีอะไรผิดคาด พรุ่งนี้คนสนิทของเว่ยหยวน เหลียงเซิน คงจะมาที่จวนเพื่อทวงตัว
จะรับมือเช่นไรดี
ชิวซวงยืนปรนนิบัติอยู่ข้างกายตลอด "กงอ๋องหวังเฟย เวลาก็ไม่เช้าไป ข้าน้อยจะไปตักน้ำ พักผ่อนเถิดเพคะ"
ซู่เหยานวดคลึงหว่างคิ้ว วางตำราลง "อืม"
ชิวซวงสั่งให้สาวใช้ชั้นสองไปตักน้ำ แล้วปรนนิบัติซู่เหยาผลัดเสื้อผ้า
ซู่เหยาก้าวลงอ่างอาบน้ำ แช่ตัวในน้ำอุ่น
ความวิตกตลอดหลายวันทำให้นางจิตใจตึงเครียด การแช่น้ำช่วยให้ร่างกายผ่อนคลาย
"กงอ๋องหวังเฟย ข้าขอนวดถวายสักหน่อยเถิดเพคะ" ชิวซวงถกแขนเสื้อขึ้น ยื่นมือออกมา เตรียมนวดกดจุดบนศีรษะให้ซู่เหยา
ประตูห้องสรงเปิดออก ฉู่หลิงเย่าเข้ามา
ชิวซวงชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะถวายคำนับ ฉู่หลิงเย่าก็ยกนิ้วชี้ขึ้น เป็นสัญญาณบอกนางว่าอย่าส่งเสียง และให้ออกไป
ชิวซวงก้มหน้าลงยิ้มบาง แล้วถอยออกจากห้องสรงอย่างเงียบเชียบ
ซู่เหยาหลับตา รู้สึกถึงมือใหญ่คู่อุ่นที่สัมผัสหน้าผาก
ต่างจากปลายนิ้วเรียวบางนุ่มนวลของชิวซวง ฝ่ามือที่กดลงบนศีรษะนั้นกว้างใหญ่และอบอุ่น ปลายนิ้วมีไตด้านบางๆ
ทว่าควบคุมน้ำหนักได้อย่างยอดเยี่ยม นวดกดจุดหว่างคิ้วของนางเบาๆ เนิบช้า
ความเมื่อยล้าและความอ่อนล้าที่สะสมมาหลายวัน ราวกับถูกแรงนวดอันอบอุ่นนี้สลายไปทีละน้อย แผ่ซ่านไปตามโลหิตจรดทั่วแขนขาทั้งสี่ ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแผ่วเบาด้วยความพึงพอใจ ร่างกายที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
"ฝ่าบาท เหตุใดท่านถึงมาได้เพคะ"
ซู่เหยานั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ จะลุกขึ้นก็ไม่ควร จะนั่งต่อก็ไม่เหมาะ