มารดาผางรับคำ “ได้ ข้าจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้”
หว่านซื่อดึงมารดาผางไว้ “ในเรือนของข้า......”
มารดาผางกระซิบ “ฮูหยินวางใจได้ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วจึงออกมา”
หว่านซื่อ “เจ้ากลับไปก่อน ทางนั้นสำคัญกว่า ข้าจะไปดูหมิงเพ่ยสักหน่อย”
ในจวนมีคนตาย หว่านซื่อไม่กล้าปิดบัง จึงแจ้งเรื่องนี้แก่เวยหย่วนโหว
เวยหย่วนโหวกำลังดื่มสุราประชันกับผู้คนอยู่ เมื่อได้ยินข่าว สุราในปากก็จืดชืดลง
คุณูปการใหญ่แห่งตระกูลเวยหย่วนโหว สิ้นไปแล้วอย่างนี้
เขายังรอให้อนุเยว่ออกจากเดือน เข้าวังไปขอบพระทัยไทเฮาอยู่เลย
นี่นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่สำหรับตระกูลเวยหย่วนโหวอีกประการหนึ่ง
หลังงานเลี้ยงเที่ยง เวยหย่วนโหวก็หมดอารมณ์ต้อนรับแขก แขกต่างทยอยลากลับไป
หว่านซื่อไปยังเรือนของซูหมิงเพ่ย เพิ่งย่างประตูก็ได้กลิ่นสุราคลุ้ง
พื้นเรือนใหญ่มีไหสุราเปล่าวางอยู่หลายใบ
หว่านซื่อเรียกบ่าวรับใช้มา “ซื่อจื่อดื่มไปมากเท่าใด”
บ่าวรับใช้ “ดื่มไปสองไห เพิ่งหลับไปพ่ะย่ะค่ะ”
หว่านซื่อ “ให้คนดูแลอยู่ ถ้าซื่อจื่อตื่นขึ้นมา รีบมาแจ้งข้าทันที”
“พ่ะย่ะค่ะ ฮูหยิน”
หว่านซื่อออกจากเรือนซูหมิงเพ่ย รู้สึกปลอดโปร่ง
สองสามวันก่อน ซูหมิงเพ่ยเฝ้าดูแลเด็กมาตลอด นางยังกังวลว่าการเปลี่ยนทารกจะไม่ราบรื่น
อนุเยว่ตายได้ดีจริง เมื่ออนุเยว่ตาย หมิงเพ่ยก็โศกเศร้า ไม่มีอารมณ์มาดูแลเด็กแล้ว
“ไป เรียกแม่นมให้อุ้มเด็กมาที่เรือนของข้า”
แม่นมนอนเคลิ้มอยู่ข้างคุณชายน้อย ถูกปลุกขึ้นมาแล้วก็ยังมึนงง
โชคดีที่มีแม่นมสี่คน พอถึงเวลาเปลี่ยนเวร แม่นมอีกคนยังไม่ทันได้มองดูเด็กมากนัก ก็อุ้มเด็กไปที่สวนชุนจิ่งแล้ว