ในโถงบุปผา ญาติสนิทมิตรสหายกำลังดื่มกินในงานเลี้ยง
จิตใจของหว่านซื่อรู้สึกยุ่งเหยิง
แต่ฮ่าวชูพูดถูก เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของหมิงเพ่ย จะเปลี่ยนเป็นใครก็ไม่มีความหมายสำหรับหมิงเพ่ยทั้งนั้น
นางไม่บอกหมิงเพ่ย จริงๆ แล้วเป็นการปกป้องเขา
อย่างไรเสียก็มีบุตรชายคนหนึ่ง หมิงเพ่ยไม่ได้สูญเสียอะไร หากรู้ความจริง กลับจะไม่ดีต่อเขา
เพียงแต่ตำแหน่งบรรดาศักดิ์ของตระกูลเวยหย่วนโหว จะถูกสืบทอดโดยไอ้ลูกไม่มีพ่อเช่นนี้ ก็ให้จิตใจขัดเคืองอยู่บ้าง
คงต้องค่อยหาทางภายหลัง เด็กยังเล็กนัก เลี้ยงไม่รอดก็เป็นเรื่องปกติ...
หว่านซื่อโน้มน้าวใจตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วรวบรวมสติไปต้อนรับแขก
ทารกที่ยังไม่ครบเดือน มีหน้าที่เพียงกินแล้วนอน นอนแล้วกิน
คุณชายน้อยเจริญอาหารดีนัก เกือบทุกชั่วยามต้องกินนมสักครั้ง เปลี่ยนผ้าอ้อมสักหน
วันนี้เป็นพิธีอาบน้ำชำระล้างของทารกแรกเกิด แม้เด็กจะเป็นตัวเอก แต่ก็มิได้อยู่ในโถงตลอดเวลา หลังจากเสร็จสิ้นพิธี แม่นมก็อุ้มเด็กไปยังห้องปีกเพื่อให้นม
หลังจากให้นมเสร็จ เปลี่ยนผ้าอ้อม เพิ่งจะกล่อมหลับ แม่นมก็รู้สึกเวียนศีรษะ
คิดว่าเป็นเพราะกลางดึกต้องตื่นมาให้นม นอนไม่พอ
แม่นมวางคุณชายน้อยลงบนเตียง ตัวเองนอนพาดอยู่ข้างเตียง ค่อยๆ หลับตาลง
อีกด้านหนึ่ง สวนชุนจิ่ง
มารดาผางเฝ้าดูแลทารกที่เตรียมไว้สำหรับการสับเปลี่ยน
หนิงฮ่าวชูส่งคนมาทั้งหมดสองคน คือป้าแม่บ้านคนหนึ่ง และแม่นมที่มีน้ำนมมากคนหนึ่ง
มารดาผางไม่กล้าถามอะไร แต่ก็แอบสังเกตเห็นความจริงอยู่บ้าง