หลงเหลือบัวเฉา รอฟังวสันต์ซ่านซ่า
ซูหมิงเฟิง รุ่งเช้าก็จะออกเดินทางไปเขาหลางหยา ปีใหม่อาจกลับมาไม่ได้
เช้าตรู่ คนทั้งบ้านล้วนไปส่งเขาที่ประตูเมือง
บุตรจากไปพันลี้มารดากังวล ท่านอาใหญ่จัดสัมภาระให้เขาห้าหกห่อ ในนั้นกว่าครึ่งล้วนเป็นเสบียงอาหาร
ซูหมิงเฟิงอุ้มห่อสัมภาระ แอบกระซิบข้างหูซูหมิงหนาน "ท่านพี่รอง เมื่อวานน้องซู่เหยาดูเป็นเช่นนั้น คงได้รับความคับแค้นไม่น้อยในโหวฝู ใจเด็กสาวแบกหนักหนา นางไม่เอ่ยปาก พวกเราก็ยากจะถามเกินงาม"
ซูหมิงหนานหน้านิ่งขรึม "ต้องเป็นเช่นนั้นเป็นแน่ ซูหมิงเทียนล้วนเป็นอัมพาต ยังกล้ารังแกน้องซู่เหยาอีก พอคิดดูก็รู้ ว่าแต่ละวันน้องซู่เหยาอยู่ในโหวฝูลำเค็ญเพียงใด"
ซูหมิงเฟิงกำหมัดแน่น "หากข้าไม่จำต้องไปวันนี้ จะแอบเข้าไปในโหวฝู ทุบไอ้คนเป็นอัมพาตอย่างซูหมิงเทียนให้ตายคาไม้พลอง!"
ซูหมิงหนานผลักเขาขึ้นรถม้า "เรื่องนี้ยกให้ข้า หากสบโอกาส ข้าจะสั่งสอนสองพี่น้องซูหมิงเทียนเสียให้เข็ด!"
"ท่านพี่รอง ข้าไปแล้ว พี่ใหญ่ต้องอ่านหนังสือ น้องซู่เหยาฝากท่านดูแล ปกป้องนางให้ดี รอข้าเรียนสำเร็จกลับมา ค่อยเอาคืนทั้งบุญคุณและความแค้น!"
ท่านอาใหญ่ต่อว่าอย่างเอ็นดู "พวกเจ้าสองพี่น้องกระซิบกระซาบอะไรกัน?"
ซูหมิงเฟิงยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน โบกมือให้ซู่เหยา "น้องซู่เหยา รอข้าเรียนสำเร็จกลับมา จะหาเงินก้อนโต ซื้อเครื่องประดับงามที่สุดให้เจ้า!"
ซู่เหยายิ้มบาง "ซานเกอเกออยู่บนเขา จงรักษาตนด้วย อย่าได้พูดจาเหลวไหลทำให้หมอปีศาจขัดเคือง"
ซูหมิงเฟิงคิ้วตาพลิ้วไหว ใบหน้าอิ่มเอิบดุจวสันต์ "วางใจเถิด หมอปีศาจปากแข็งใจอ่อน เขาไม่อาจละทิ้งศิษย์น้อยแก้วตาดวงใจอย่างข้าได้หรอก!"