หนิงฮ่าวชูลนลานขึ้นมาจริง ๆ เขาจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าเสี่ยวฉือโถวนั้นชวนให้คนเอ็นดูถึงเพียงนี้ ไม่งอแง ไม่ร้องไห้ ถามอะไรตอบได้หมด แถมตัวยังมีกลิ่นหอมนมอ่อน ๆ
พูดตามตรง เขาก็ชอบเหมือนกัน
แต่ว่า ไม่ใช่บุตรที่เกิดจากสายเลือดของตนเอง ต่อให้ชอบมากกว่านี้ก็ไร้ความหมาย
ยังดีที่บุตรคนที่สอง อายุหนึ่งขวบแปดเดือน ขี้อาย เอาแต่ซุกอยู่ในอ้อมกอดมารดา ท่าทางหวาดกลัว ไม่หลักแหลมเท่าเสี่ยวฉือโถว จะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ยอมปริปากพูด ผู้เป็นบิดาอุ้มเด็กขึ้นมา จะส่งให้อู่ฮู่อันหรานจวิ้นจู่ เด็กก็ส่งเสียง "แว้" ร้องไห้ออกมาทันที
เด็กคนนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกคัดออก
สีหน้าของหนิงฮ่าวชูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
หากมีเด็กเช่นเสี่ยวฉือโถวอีกสักคน ก็คงลำบากแล้ว
บุตรคนที่สาม อายุหกเดือน ยังเดินไม่เป็น เด็กคนนี้กลับไม่อายใคร แต่ดูไม่ค่อยสะอาดนัก มือเปรอะเปื้อน แถมน้ำมูกยังไหลอยู่ อันหรานจวิ้นจู่จึงไม่อยากอุ้ม
ในที่สุดก็ถึงคราวของนางหม่า
นางหม่าอุ้มเด็กน้อย คำนับทั้งสองอย่างนอบน้อม "โหวเหยอ จวิ้นจู่"
หนิงฮ่าวชูผงกศีรษะต่อสตรี "อุ้มเด็กมาใกล้ ๆ ให้จวิ้นจู่ดูหน่อย"
นางหม่าส่งเด็กใส่อ้อมกอดของอันหรานจวิ้นจู่ แล้วยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง คอยฟังคำถาม
หนิงฮ่าวชูฝึกไว้ล่วงหน้า ให้มีคนผลัดเปลี่ยนกันมาอุ้มเด็กทุกวัน เด็กจึงไม่ขี้อาย พอถูกอันหรานอุ้มก็เชื่อฟังอย่างยิ่ง ดวงตากลมโตทั้งคู่กระพริบปริบ ๆ มองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น