ซูหมิงจูไปหาเมื่อถึงที่นั้น เถ้าแก่จางยังไม่นอน กำลังสอนศิษย์น้อยวาดยันต์
“คุณหนูซู ดึกดื่นป่านนี้ เหตุใดยังไม่พักผ่อน”
ซูหมิงจูเหลือบมองศิษย์น้อย คล้ายมีวาจาแต่กลับกล้ำกลืน
เถ้าแก่จางเข้าใจจิต ค่อยให้ศิษย์น้อยออกไปรอหน้าประตู
ศิษย์น้อยออกไปจนหมด ซูหมิงจูจึงกล่าวว่า “เถ้าแก่ ข้าต้องการทำพิธีนำวิญญาณสู่สุขคติ”
กล่าวพลางยื่นถุงเงินให้
“วิญญาณนี้สำหรับข้าแล้ว ค่อนข้างพิเศษ หวังว่าเถ้าแก่จะอย่าได้แพร่งพราย”
เถ้าแก่จางรับเงิน มือกำเพื่อกะน้ำหนัก แล้วยัดเข้าแขนเสื้อ “คุณหนูซูโปรดวางใจ อาตมาเมื่อปากรับ ย่อมทำให้สำเร็จ”
ซูหมิงจูวางใจลงบ้าง “เถ้าแก่คำนวณได้แล้ววันนี้ ว่ามีวิญญาณอาฆาตพันข้า ไม่ทราบว่าเถ้าแก่จางจะคำนวณได้หรือไม่ ว่าวิญญาณนั้นมาจากที่ใด”
เถ้าแก่จางเข้าใจ นี่คือจะทดสอบตน “เชิญคุณหนูซูนั่งบนเบาะสวดมนต์”
ซูหมิงจูทำตามเถ้าแก่จางบอก นั่งขัดสมาธิบนเบาะสวดมนต์ที่ปูให้
เถ้าแก่จางจุดธูปสามดอก ปากท่องคาถา เดินวนรอบซูหมิงจู
ซูหมิงจูถูกกลิ่นเครื่องหอมห้อมล้อม จิตใจสงบลงบ้าง เปลือกตาที่กระตุกก็บรรเทา
ครั้นธูปจวนมอด เถ้าแก่จางท่องคาถาพึมพำ ปักธูปลงกระถางธูป
สุดท้ายสะบัดแส้หางม้า หยิบกระดาษแดงออกมา พู่กันตวัดพรวด เขียนอักษรไม่กี่ตัว
เขียนเสร็จ เถ้าแก่จางยื่นใบเซียมซีให้ซูหมิงจู
ซูหมิงจูรับมาดู ขนลุกซู่ทั่วร่าง
เห็นบนกระดาษเขียนว่า “ครึ่งหนึ่งคือบุตรชาย เด็กน้อยอยู่แห่งใด”