การปลิดชีพหวังชุนอวี่ ในสายตาของหนิงฮ่าวชู เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไร้ความสำคัญ
เรื่องราวในวันนั้น ถูกเขาขับไล่ออกจากความทรงจำมานานแสนนาน
พอบัดนี้ย้อนนึกถึง จึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
เขาแทบจะทำร้ายธิดาแท้ๆ ของตนเองจนได้
หนิงฮ่าวชูฝืนยิ้มให้ดูสงบนิ่ง แล้วแสร้งทำหน้างงงวย "หว่านเหนียง เจ้ากำลังพูดถึงสิ่งใด ข้าไม่เข้าใจ มีผู้ใดไปเล่าอะไรให้เจ้าฟังจนเกิดความเข้าใจผิดหรือ"
พูดจบ เขาหันศีรษะมองไปยังซูซูเหยา
หว่านเหนียงบริสุทธิ์ใสและใจดี ตลอดมาเคารพนับถือเขาดั่งผู้มีพระคุณช่วยชีวิต จะมองเห็นความจริงได้อย่างไร
ต้องเป็นซูซูเหยาที่แทรกซ้อนยุยงแน่นอน
"ซู่เหยา เจ้าไปเล่าอะไรให้หว่านเหนียงฟัง"
ซูซูเหยาถอนใจอย่างไร้ทางเลือก "โหวเหยอ หนทางเดียวของท่านบัดนี้คือการเปิดเผยใจจริง ความจริงใจแท้ ใช้ชีวิตที่เหลือชดใช้ความผิดพลาดในอดีตให้คุ้มค่า มิใช่แก้ตัวเกียจตะนาว"
ดวงตาของหนิงฮ่าวชูมืดมัวลงชั่วขณะ
มิใช่ว่าเขาไม่ยอมรับผิด หากแต่เขารู้ดีว่าเมื่อยอมรับไปแล้ว บางทีอาจต้องสูญเสียหว่านเหนียงไปตลอดกาล
เขาส่ายศีรษะอย่างมุ่งมั่น "หว่านเหนียง เชื่อข้าเถิด ข้ามิได้ทำ"
อู๋หว่านเหนียงมองไปที่ขลุบยาวเอวของเขา รอยยิ้มขื่นขมจางขึ้นบนใบหน้า "วันนั้น ยามที่สุนัขป่าคลั่งไคล้ กระหน่ำขึ้นมา ข้าได้ยินเสียงขลุบของท่านโหวเหยอ ท่านโหวเหยอปรากฏกายทันเวลา พามารดาไปยังหาหมอ ข้ายังซาบซึ้งในบุญคุณท่านโหวเหยอมาตลอด มิคาดคิด...ผู้ร้ายกลับเป็นท่านโหวเหยอเอง..."
หว่านเหนียงน้ำตาไหลพราก
หนิงฮ่าวชูเอ่ย "หว่านเหนียง หากข้าเป็นฆาตกร ข้าจำเป็นอันใดต้องช่วยคน"