กลอุบายแอบแฝงของหนิงฮ่าวชูนั้น ต่อหน้าอันหรานจวิ้นจู่ไม่มีอะไรรอดพ้นสายตา
อันหรานจวิ้นจู่เห็นได้อย่างแจ่มชัด
ที่แท้ หนิงฮ่าวชูก็ใช้วิธีเช่นนี้หลอกนาง
คิดดูแล้ว ฝีมือการแสดงของเขามิได้ประณีตนัก เพียงแต่นางหมกมุ่นจนมองข้ามไปเองเท่านั้น
"ฮ่าวชู สีหน้าของเจ้าดูแย่จริง ๆ"
"หรือเช่นนั้นหรือ คงเป็นเพราะเมื่อคืนไม่ได้พักผ่อน" หนิงฮ่าวชูยกยิ้มฝืน ๆ "แต่คุณหนูเยว่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดไทเฮาถึงทรงประสงค์จะเสด็จออกพบนาง"
อันหรานจวิ้นจู่เล่าเรื่องของตระกูลเวยหย่วนโหวซ้ำอีกครั้ง "คราวก่อนเหตุม้าคึกคัมนั้นอันตรายถึงเพียงใด แต่คุณหนูเยว่กลับไม่เป็นอันตรายแม้แต่เส้นผม เจ้าว่าไง คุณหนูเยว่คงมีบุญวาสนาใหญ่หลวงไม่ใช่หรือ"
อันติ้งโหวจิบริมฝีปาก "อันหราน เจ้าพูดเกินจริงแล้ว เหตุการณ์เช่นนั้น ย่อมนับเป็นบุญวาสนาใหญ่หลวงมิได้"
ซูซูเหยาเบ้ปากหัวเราะ "ท่านหนิงโหวเห็นมากเห็นมายาวนาน จึงมิได้รู้สึกสะเทือนใจ แต่เรื่องนี้ในสายตาของหญิงเราอย่างเรา ย่อมตกใจจนกรามแทบหล่น โดยเฉพาะทารกในครรภ์ ที่เกี่ยวข้องกับการสืบสายเลือดของโหวฝู ย่อมเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดเรื่องหนึ่ง"
"เหตุม้าคึกคัมครั้งก่อนนั้น ยังเป็นท่านโหวเหยอที่ลงมือช่วยไว้ด้วย"
ซูซูเหยาเงยหน้ามองไป วินาทีที่สายตาทั้งสองประสานกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของนางกลับลึกซึ้งยิ่งขึ้น
นางกำลังเยาะเย้ยอย่างเปิดเผย
เหตุม้าคึกคัมที่อันติ้งโหววางแผน มุ่งหมายจะทำร้ายนางให้บาดเจ็บสาหัส แต่ผลกลับไม่เป็นตามนั้น นางไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย ผู้บาดเจ็บกลับเป็นอันติ้งโหวเอง
บัดนี้ นางยังจะฉวยเหตุม้าคึกคัมมาสร้างบารมีให้คุณหนูเยว่อีก
เพื่อให้อันติ้งโหวเสียใจมากยิ่งขึ้น
"ต้องขอบพระคุณท่านหนิงโหว คุณหนูเยว่จึงมีบุญวาสนาเช่นวันนี้"
ขณะเดียวกัน แม่นมผู้ติดตามไทเฮาได้เล่าเรื่องของคุณหนูเยว่ให้พระเจ้าแผ่นดินฟังอย่างมีสีสรร "ม้าป่าทั้งสิบกว่าตัวที่บ้าคลั่งนั้น ไม่ตัวหนึ่งสร้างบาดแผลให้นางได้เลย ช่างเป็นโชคดีมีบุญเพียงใด"