หนิงฮ่าวชูปกติเป็นคนสุภาพอ่อนโยน แต่ยามนี้กลับร้อนใจอย่างแท้จริง
ลำคอของเขาแห้งผาก อัตราพูดก็เร็วกว่าปกติหลายส่วน "อันหราน การเลือกบุตรบุญธรรมเป็นเรื่องใหญ่ จะอาศัยเพียงแค่คาดเดา แล้วด่วนสรุปได้อย่างไร"
หลี่เยวียนแตะซู่เหยาเบาๆ พลางยิ้มให้นาง
ซู่เหยายิ้มตอบ
อันหรานจวิ้นจู่กล่าวอย่างใส่ใจ "ฮ่าวชู ก็เพราะเป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวกับบุตรบุญธรรม จึงต้องระมัดระวังยิ่งกว่า ข้อกังขาใดๆ ล้วนต้องให้ความสำคัญ เด็กที่มาไม่ชัดแจ้ง รับมาไม่ได้"
หนิงฮ่าวชูในแววตาร้อนรนราวกับจะลุกเป็นไฟ
เขาคำนวณมาแล้วร้อยพันหน ไม่เคยคาดคิดว่าอันหรานจวิ้นจู่จะพาซู่เหยามาด้วย
ซู่เหยากับเขาไม่ถูกกัน ต่อให้ไม่มีข้อบกพร่อง นางก็จะเสกสรรปั้นแต่งให้มีอยู่สามส่วน
ยามนี้การถกเรื่องนี้ต่อ มิใช่แผนการอันชาญฉลาด หนิงฮ่าวชูเบี่ยงเบนหัวข้อกล่าวว่า "พวกเรากลับไปที่ห้องโถงก่อนเถิด ค่อยๆ นั่งหารือกัน"
กลับมาถึงห้องโถง หัวหน้าเผ่าสั่งให้ชงชาใหม่
"จวิ้นจู่ สนใจเด็กของบ้านไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ"
อันหรานจวิ้นจู่ใคร่ครวญ "มีเพียงเสี่ยวฉือโถวที่พอเข้าตา"
หัวหน้าเผ่า "มีเพียงเสี่ยวฉือโถวคนเดียวหรือพ่ะย่ะค่ะ"
อันหรานจวิ้นจู่ "อืม"
หัวหน้าเผ่าเอาใจใส่ "จวิ้นจู่ การเลือกบุตรบุญธรรมเป็นเรื่องใหญ่ หรือจะให้เรียกเด็กๆ มาดูอีกครั้งดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
หนิงฮ่าวชูมองไปทางหัวหน้าเผ่า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "หม่าซื่อเป็นอะไรไป"
หัวหน้าเผ่าค่อนข้างงุนงง "อะไรเป็นอะไรไป"
หนิงฮ่าวชูกล่าว "นางดูแลเด็กไม่ชำนาญนัก ออกข้างนอกยังไม่พกอาหารของเด็กมาด้วย เด็กคนนั้นดูน่ารัก แต่ฐานะน่าสงสัย คงไม่ใช่หม่าซื่อไปเก็บมาจากที่ใดกระมัง"