เสียงเรียกดังขึ้น หนิงฮ่าวชูเงยหน้ามองไปยังซูซูเหยาทันทีโดยไม่รู้ตัว คิ้วขมวดมุ่น
ในสายตาของเขา ผู้ก่อกวนย่อมเป็นซูซูเหยาแน่แท้
ซูซูเหยาหันมายิ้มให้หนิงฮ่าวชู "โหวเหยอมองข้าพเจ้าทำไมเล่า"
หนิงฮ่าวชูกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ซูซูเหยากล่าวต่อ "โหวเหยอ ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลหนิงเสด็จมาแล้ว"
เงยหน้ามองไป ฮูหยินผู้เฒ่านำพาคนฝั่งรอง ฝั่งสาม และฝั่งสี่มาครบทุกคน
คนทั้งกลุ่มยืนแน่นขนัดอยู่ที่ประตู
ฮูหยินผู้เฒ่าพยุงไม้เท้า เหยียบก้าวหนึ่งต่อหนึ่งก้าวเข้าสู่ศาลบรรพบุรุษ "โหวเหยอ เรื่องใหญ่โตอย่างการรับบุตรบุญธรรมเป็นทายาท เหตุใดจึงไม่เรียกหญิงชรามาร่วมด้วย เป็นอย่างไร หญิงชรายังไม่ตาย เรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องบอกหญิงชราแล้วกระนั้นหรือ"
หนิงฮ่าวชูถอนใจลึกในใจว่าไม่ดี
เพิ่งจะเอาใจอันหรานให้ยอมได้สำเร็จ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาเสียอีก
ฮูหยินผู้เฒ่ายืนกรานอยากส่งตำแหน่งบรรดาศักดิ์ให้ลูกเลือดเนื้อแท้ของนางมาตลอด เห็นหนิงฮ่าวชูไร้บุตร บรรดาศักดิ์นี้นางจึงหมายมั่นจะได้มาเป็นของตน จะยอมให้เขารับบุตรบุญธรรมเป็นทายาทได้อย่างไร
"ฮูหยินผู้เฒ่า" หนิงฮ่าวชูก้าวไปคารวะ
แม้ในใจจะไม่ยอม แต่เรื่องหน้าตานั้นเขาแสดงได้ดีเยี่ยม
ฮูหยินผู้เฒ่าแม้จะเป็นผู้อาวุโส แต่ฐานะก็ไม่สูงศักดิ์เท่าจวิ้นจู่ ย่อมนั่งตำแหน่งประธานไม่ได้
ฮูหยินผู้เฒ่าเดินไปยืนตรงหน้าซูซูเหยา ส่งเสียงฮึดฮัว พยักหน้าให้นางลุกขึ้นสละที่นั่ง
ซูซูเหยาลุกขึ้นไปยืนเบื้องหลังอันหรานจวิ้นจู่ กวาดตามองภาพรวมทั้งหมด
"เป็นอย่างไรกัน หนิงตงเด็กคนนี้ คุณเลี้ยงดูมาด้วยตาตัวเอง มีข้อใดไม่ดี คุณถึงไม่เห็นหน้า" ฮูหยินผู้เฒ่ากวาดสายตามองรอบวง "ไม่เห็นหน้าหนิงตง ก็ยังมีหนิงยุ่น มิฉะนั้น พวกคุณไม่เห็นหน้าตัวใหญ่ อยากเลือกตัวเล็ก สะใภ้ฝั่งสี่เพิ่งตั้งครรภ์ หมอหลวงตรวจแล้ว เป็นบุตรชาย"