รอยยิ้มบนใบหน้าซู่เหยาชะงักแข็งทื่อ ราวกับถูกเสกคาถาตรึงร่าง
นางแน่ใจว่า ลายมือในจดหมายเหมือนกับของเซี่ยเม่ยทุกประการ
เป็นอักษรจานฮวาเสี่ยวข่ายเดียวกัน อ่อนช้อยงดงาม
ชั่วขณะหนึ่ง คำถามมากมายพรั่งพรูเข้าสู่สมอง ความคิดสับสนอลหม่าน
เซี่ยเม่ยคือเซี่ยอิงกระนั้นหรือ?
หรือจะเป็นดังที่คาดเดา หลังจากเซี่ยเม่ยถูกโจรภูเขาลักพาตัวไป แม่ทัพเผยก็ช่วยนางไว้ทันที
แม่ทัพเผยช่วยคนแล้ว เหตุใดไม่แจ้งให้ตระกูลเซี่ยทราบ กลับพาคนไปเป่ยเจียง?
เซี่ยเม่ยอยู่กับแม่ทัพเผย มีความสุขหรือไม่?
ดูบทกวีคิดถึงบ้านในจดหมาย เห็นชัดว่าไม่มีความสุข หม่นหมองรันทด นางถูกบังคับหรือไม่?
"พี่ซู่เหยา ถอน!"
เผยอาจี่กระตุกแขนเสื้อนางหลายครั้ง นางจึงได้สติ
"อืม ๆ เร็วเข้า"
ก่อนจากไป ซู่เหยากล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง: "อาจี่ จำที่เจ้าสัญญาไว้กับพี่ให้ดี"
เผยอาจี่พยักหน้างึก ๆ เหมือนลูกไก่จิกข้าว ใช้นิ้วชี้ปาก: "วางใจพี่ ปากของอาจี่ไว้ใจได้ที่สุดแล้ว!"
เผยอาจี่เก็บช่องลับกลับคืนดังเดิม พาซู่เหยาออกไปด้านนอก
บ่าวรับใช้สองคนนั้นยังไม่กลับมา
ทั้งสองถอยออกจากห้องหนังสือ ลงกลอนล็อกดังเดิม
เพิ่งจะลงกลอนเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง: "อาจี่ เจ้ากับคุณหนูใหญ่กำลังทำอันใดอยู่?"
ซู่เหยาไม่เคยรู้สึกตื่นตระหนกถึงเพียงนี้
โชคดีที่นางสงบนิ่งจนเป็นนิสัย หันกายไปคารวะเผยอวี้เฉิง: "คารวะแม่ทัพเผยเจ้าค่ะ"
"เมื่อครู่พวกเราจุดประทัดดอกไม้ที่เรือนข้าง ๆ ประทัดลูกหนึ่งลอยมา คุณชายอาจี่พาข้าเข้ามาดูว่าลอยไปถึงไหนกัน"