ซู่เหยากลับมายังเรือนของเผยอาจี่ หัวใจที่เต้นระส่ำยังไม่สงบลง
นางให้บ่าวรับใช้ถอยออกไป แล้วยังไม่วางใจ เอ่ยย้ำอีกครั้งว่า "อาจี่ เรื่องวันนี้เจ้าต้องไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้เป็นอันขาด"
นางยื่นนิ้วออกมา "อาจี่กับพี่สาวเกี่ยวก้อยกัน"
เผยอาจี่พยักหน้า "พี่ซู่เหยา อาจี่สัญญา"
เกี่ยวก้อยเสร็จ เผยอาจี่เอียงศีรษะน้อยๆ ถามด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "พี่ซู่เหยา บอกข้าได้ไหม เหตุใดพี่ถึงมีจดหมายที่ท่านแม่เขียน"
"นี่เป็นจดหมายของสหายพี่ผู้หนึ่ง ลายมือของสหายผู้นั้นคล้ายลายมือท่านแม่ของอาจี่เท่านั้น มิใช่คนเดียวกัน"
ยังหาความจริงไม่พบ ซู่เหยาก็ไม่กล้าด่วนสรุป
เผยอาจี่ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด เด็กน้อยกอดอก ดวงตาฉายแววเฉียบคม "พี่ซู่เหยาหลอกข้าไม่ได้หรอก ข้าอ่านตำราพิชัยสงครามมาจนเจนจบ!"
ซู่เหยาหัวเราะออกมาทั้งที่อดไม่ได้
นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงบอกความจริงแก่อาจี่ "พี่สงสัยว่าท่านแม่ของอาจี่อาจเป็นสหายที่พลัดพรากของพี่"
"อาจี่เคยเจอท่านยาย ท่านตาบ้างหรือไม่"
"อาจี่เคยพบครอบครัวของท่านแม่หรือไม่"
เผยอาจี่พยักหน้า "เคยพบ"
ซู่เหยาฉงนใจ "ท่านตาของอาจี่หน้าตาเช่นไร"
เผยอาจี่เอียงศีรษะ นึกทบทวนอย่างตั้งใจ "พบเพียงครั้งเดียว ท่านตาดูแก่ชรา หนวดเคราขาวโพลน ท่านพ่อให้ข้าคำนับเสร็จ ก็ให้แม่นมอุ้มข้าออกมา"
อาจี่ไม่มีทางโกหก
ในสมองของซู่เหยายิ่งสับสน
เท่าที่นางรู้ ตั้งแต่เซี่ยเหมยถูกโจรภูเขาลักพาตัวไป บิดามารดาของเซี่ยเหมยก็ไม่เคยติดต่อกับซีเป่ยอีกเลย ไม่ต้องพูดถึงเป่ยเจียง