"อาหลี เจ้าท้องไม่เป็นไรใช่ไหม!" ซูหมิงเพ่ยกำหมัดแน่น ฉุดร่างอนุเยว่เข้ามากอดไว้ในอ้อมอก
อนุเยว่น้ำตาใสคลอหน่วย แววตาฉายแววฉงน "ซื่อจื่อ เป็นอะไรไปเจ้าคะ"
ซูหมิงเพ่ยโอบรัดนางไว้แน่น แทบอยากจะหลอมนางเข้ากับร่างตน "อาหลี มีคนคิดร้ายกับเจ้า!"
"หา?" อนุเยว่กระพริบตาปริบ ๆ อย่างมึนงง "ซื่อจื่อ ใครจะคิดร้ายกับหม่อมฉัน แล้วเหตุใดจึงคิดร้าย การตั้งครรภ์แล้วอาเจียนไม่ใช่เรื่องปกติหรือเจ้าคะ"
นางเสแสร้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ ราวกับกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง
ซูหมิงเพ่ยอดใจไม่ไหว จุมพิตลงบนใบหน้าของนาง "อาหลีผู้โง่เขลา เหตุใดเจ้าจึงซื่อบื้อถึงเพียงนี้ นี่มิใช่อาการแพ้ท้อง นี่คือมีคนใส่สิ่งใดลงไปในอาหาร"
อนุเยว่อุทาน "อา" เบา ๆ มือบีบชายเสื้อของซูหมิงเพ่ยแน่น ตัวสั่นเทาหวาดกลัว
"ข้าถามเจ้า ตอนเที่ยงเจ้ากินอะไรไปบ้าง"
อนุเยว่ครุ่นคิด "เที่ยงได้ซดซุปตีนไก่อวี้จู๋ไปสองคำ แล้วก็อยากอาเจียน"
เที่ยงนั้นซูหมิงเพ่ยก็กินตีนไก่อวี้จู๋เช่นกัน ซุปนั้นไม่มีกลิ่นคาวเลย เขากินแล้วไม่เห็นเป็นอะไร
"แล้วซุปนั้นล่ะ ยังมีอีกไหม"
อนุเยว่ "ยังเหลืออยู่นิดหน่อย ตั้งใจจะเก็บไว้ตอนหิวแล้วค่อยกิน"
ซูหมิงเพ่ย "ยกเข้ามา"
ชุนซิ่งยกซุปตีนไก่อวี้จู๋ที่เหลือจากเที่ยงเข้ามา ซูหมิงเพ่ยชี้ที่ซุป สั่งชุนซิ่งว่า "ดื่มเสีย"
ชุนซิ่ง "......"
ไม่ใช่หนิ รู้ทั้งรู้ว่ามียาพิษยังให้นางดื่มอีกหรือ
ชุนซิ่งไม่ขยับ
ซูหมิงเพ่ยเม้มริมฝีปาก สีหน้าไม่สู้จะพอใจนัก