ถังหว่านซินเอ่ยว่า “สองหมื่นตำลึง ลดลงอีกสักหน่อยได้หรือไม่”
สตรีวัยกลางคนมีสีหน้าลำบากใจ “แม่หนู นี่เป็นสมบัติตกทอดจากบรรพบุรุษ เดิมทีก็ไม่ควรนำออกมาขาย”
ทั้งสองต่อรองไปมาจนราคาลดลงมาอยู่ที่หนึ่งหมื่นแปดพันตำลึง ถังหว่านซินกำลังจะให้สาวใช้กลับจวนไปเอาเงิน
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังจากด้านนอก คุณชายหวังก้าวเข้ามา
“แม่นางทั้งสอง ข้าขออภัย” คุณชายหวังกล่าวขอโทษแล้วหันไปทางสตรีคนนั้น “เชิญท่านออกไป ที่นี่เป็นที่พักของแขกผู้มีเกียรติ”
สตรีวัยกลางคนก้มหน้ามองปลายเท้าตน “นายท่าน ข้ากำลังสนทนากับแม่นางทั้งสองอยู่ พูดจบจะไปเอง”
ท่าทีของคุณชายหวังพลันแข็งกร้าวขึ้น “ท่านจะไปเอง หรือจะให้ข้าแจ้งทางการมาจับตัวท่านไป”
สตรีวัยกลางคนจึงเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่คุณชายหวัง พลางบ่นงึมงำอย่างไม่เต็มใจแล้วเดินจากไป
หลังจากนางจากไปแล้ว คุณชายหวังจึงกล่าวว่า “แม่นางทั้งสอง เมื่อครู่สตรีผู้นั้นเป็นนักต้มตุ๋น แม่นางจงอย่าได้หลงเชื่อเด็ดขาด”
“ล้วนเป็นความผิดของข้าเองที่ดูแลไม่รัดกุม ปล่อยให้นักต้มตุ๋นแอบเข้ามาได้”