หญิงรับใช้ใหญ่กัว: "พระชายารองทรงพระประชวร ไม่สะดวกพระวรกาย วันนี้จำเป็นต้องขอลาพัก"
สาวใช้เรือนใหญ่ตะวันตกที่มาส่งข่าวกล่าวว่า "พระชายารองช่างทรงพระประชวรง่ายเสียจริง พระชายาทรงรับสั่งว่า พระชายารองประชวรยังส่งฎีกาเข้าวัง ไม่เกรงว่าจะแพร่เชื้อให้ไทเฮาหรือเพคะ"
หญิงรับใช้ใหญ่กัวเก็บกดโทสะไว้ในอก ไม่กล้าโต้ตอบ
รอจนสาวใช้ผู้น้อยที่มาส่งข่าวจากไป หญิงรับใช้ใหญ่กัวก็รีบรุดไปฟ้องเซวียเชียนอี้ทันที
"พระชายารอง แม้แต่สาวใช้ชั้นสองที่มาส่งข่าวยังกล้าทำสีหน้าไม่พอใจให้ข้าน้อยเห็น ช่างไร้กฎเกณฑ์ยิ่งนัก"
เซวียเชียนอี้นั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้สาวใช้แต่งองค์ทรงเครื่องให้ น้ำเสียงเรียบเฉย "ไม่รู้ว่าซู่เหยาไปพบผู้ใดเป็นที่พึ่ง เมื่อวานประหนึ่งหมาบ้า"
หญิงรับใช้ใหญ่กัวยิ้มเยาะ "นางจะหาผู้ใดเป็นที่พึ่ง จะเหนือกว่าไทเฮาได้หรือ"
ปลายนิ้วของเซวียเชียนอี้กลับบิดผ้าเช็ดหน้าโดยไม่รู้ตัว ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
รอให้นางเข้าวัง จะต้องไปเข้าเฝ้าไทเฮาร่ำไห้ฟ้องกล่าวให้สาแก่ใจ
"จัดสำรับมาเถิด"
หญิงรับใช้ใหญ่กัว: "ให้คนไปรับที่ห้องครัวใหญ่แล้ว"
เซวียเชียนอี้ถูกทำโทษเมื่อวาน ในใจคับแค้น ยิ่งเก็บกดอารมณ์ไว้
นางคิดอย่างเต็มเปี่ยมว่า เพียงไทเฮาทอดพระเนตรฎีกา จะต้องรีบรับสั่งให้นางเข้าวัง หรือส่งคนมาจวนอ๋องเพื่อค้ำจุนนาง แทนนางสั่งสอนซู่เหยา ปลดการกักบริเวณและโทษคัดลอกตำราให้
ทว่า นางรอแล้วรอเล่า จากแสงรุ่งอรุณจาง ๆ จนตะวันขึ้นสูงสามไม้ไผ่ สาวใช้ที่ถูกส่งไปยื่นฎีกาในที่สุดก็กลับมา แต่กลับเพียงก้มศีรษะ สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทูลตอบว่า "พระชายารอง ในวัง...ในวังไม่มีสิ่งใดตอบรับมา ผู้อาวุโสหยวนเพียงรับสั่งว่า ไทเฮาทรงพระประชวรระยะนี้ ไม่สะดวกพบผู้คน มิได้ตรัสว่าจะทรงตอบฎีกาเมื่อใด"