สีหน้าของหว่านซื่อพลันดำมืด นางเพิ่งเอ่ยปากว่าเป็นผลกรรม ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นทันที
หากเรื่องนี้แพร่งพรายสู่ภายนอก ต้องทำลายชื่อเสียงที่นางอุตส่าห์สร้างมาจนยากลำบากเป็นแน่
นางอยากด่าคนนัก แต่เฮ่าเยวี่ยเป็นคนขององค์หญิงใหญ่ จะด่าก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จึงเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า “ยังจะยืนอึ้งอยู่ทำไม รีบไปแก้มัดให้ซื่อจื่อ แล้วเรียกหมอมาโดยเร็ว!”
ซูหมิงเพ่ยมีเลือดไหลท่วมร่าง หว่านซื่อตกใจแทบสิ้นสติ
เกียรติยศทั้งมวลของโหวฝูล้วนฝากไว้กับหมิงเพ่ย เขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด!
ซูหมิงเพ่ยถูกเหล่าสาวใช้กรูเข้าไปอุ้มขึ้นเรือนชั่วคราว หว่านซื่อเฝ้าอยู่ข้างกายด้วยตนเอง ถึงกับลงมือเช็ดใบหน้าให้
ซู่เหยาก็ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้าง “ฮูหยิน เหตุใดตัวซื่อจื่อจึงส่งกลิ่นเหม็นสาบเช่นนี้ หรือว่ามีใครเอาเยี่ยวสาดใส่เขา”
เฮ่าเยวี่ยกล่าวว่า “ไม่น่าใช่ ส่วนบนของซื่อจื่อไม่มีเยี่ยว มีแต่กางเกงที่เปื้อน เยี่ยวนี้น่าจะเป็นของซื่อจื่อเอง”
หว่านซื่อ “......”
นางก็ได้กลิ่นนั้นเช่นกัน กลิ่นคาวเลือดคละเคล้ากลิ่นเยี่ยวเหม็นเน่า หมักหมมมาตลอดทั้งคืน ส่งกลิ่นฉุนจนคนลืมตาไม่ขึ้น
นางโยนผ้าเช็ดหน้าทิ้ง เรียกสาวใช้มาปรนนิบัติ
ขณะนั้นเอง ซูหมิงเพ่ยก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา
ซู่เหยารีบกล่าว “ฮูหยินเช็ดหน้าให้ซื่อจื่อด้วยมือตนเอง ซื่อจื่อซาบซึ้งจนฟื้นเลยทีเดียว”
หว่านซื่ออยากสร้างความประทับใจต่อหน้าซูหมิงเพ่ย จึงจำต้องอดทนต่อกลิ่นเหม็นเน่า หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาอีก
หมอมาโดยเร็ว ตรวจชีพจรแล้วกล่าวว่า “บาดแผลของซื่อจื่อดูภายนอกเหมือนสาหัส แต่ไม่ได้ถูกจุดสำคัญ เพียงแต่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เปิดยาบำรุงจิตใจให้พักฟื้นสักระยะก็พอ”