รุ่งเช้าของอีกวัน หว่านซื่อพาคนไปค้นบ้านของแม่นมอู๋โดยตรง
นางไม่คำนึงเลยว่าแม่นมอู๋เพิ่งตาย ลูกสาวและสามีของแม่นมอู๋ยังทำงานอยู่ในจวน
หว่านซื่อค้นพบเงินหนึ่งพันสองร้อยตำลึงในบ้านของแม่นมอู๋ พร้อมด้วยเครื่องประดับทองเงินอีกจำนวนหนึ่ง
หลายปีมานี้ แม่นมอู๋ยักยอกทรัพย์ กินสินบน ฉกฉวยทรัพย์สิน สะสมสมบัติไว้ไม่น้อย ล้วนถูกหว่านซื่อยึดจนเกลี้ยง
หงเยี่ยน ลูกสาวของแม่นมอู๋ คุกเข่าอยู่บนพื้น ร่ำไห้วิงวอนว่า “ฮูหยิน มารดาข้าไม่ได้แอบเปลี่ยนเครื่องกระเบื้องในจวน! หากเปลี่ยนเครื่องกระเบื้องจริง ไฉนจึงมีเงินเพียงเท่านี้?!”
“เงินเหล่านี้พวกเราประหยัดอดออมสะสมมาตลอดหลายปี! ฮูหยินโปรดทรงพระปรีชาชาญเถิดเพคะ!”
มารดาผางดึงตัวหงเยี่ยนออกไป บังอยู่ตรงหน้าหว่านซื่อ
หลังจากแม่นมอู๋ตาย มารดาผางก็ก้าวขึ้นมาเป็นมารดาที่เข้มแข็งที่สุดข้างกายหว่านซื่อทันที นางสาวเท้าเข้าไปกระอักเลือดใส่หงเยี่ยน “ถึงแม้ไม่ได้เปลี่ยนเครื่องกระเบื้อง แต่พวกเจ้าทั้งครอบครัวเป็นบ่าวไพร่ ไฉนจึงมีเงินและเครื่องประดับมากมายเช่นนี้!! ต้องเป็นของที่ขโมยมาจากโหวฝูแน่!”
หงเยี่ยนยังคงร่ำไห้ต่อไป “เงินเหล่านี้ นอกจากค่าตอบแทนรายเดือนของพวกเราแล้ว ยังมีรางวัลจากฮูหยินและโหวเหยอด้วย ฮูหยินจะเอาไปทั้งหมดไม่ได้นะเพคะ!!”
หว่านซื่อถอนหายใจ “เมื่อคำนึงว่าแม่นมอู๋ได้รับใช้ข้ามาครั้งหนึ่ง ข้าเองก็ไม่อยากขายพวกเจ้าไป พวกเจ้าไปอยู่ที่ไร่นาเถิด”