ฮูหยินตระกูลผิงกั๋วกงขมวดคิ้ว
ท้องน้อยปวดร้าวเกร็ง เสมือนกินของไม่ตรงกับใจไป
แต่นางเพิ่งดื่มซุปนกนางแอ่นเพียงชามเช้านี้ มิได้กินของอะไรผิดๆ เลย
เซวียเชียนอี้บังเอิญเข้าเดือนสิทธิ์อยู่พอดีในวันนี้ ท้องน้อยเกร็งปวดสองสามครั้ง รู้สึกว่าส่วนล่างชื้นแฉะขึ้น
นางคิดว่าเดือนสิทธิ์มาถึงแล้ว ตั้งใจว่ารอดูซูซูเหยาดื่มชาเสร็จ จึงจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ช่วงต้นเดือนสิทธิ์ ปริมาณมักไม่มากนัก ค่อยไปเปลี่ยนภายหลังก็ยังทันการ
โชคดีที่ที่นี่เป็นสำนักสงฆ์ สำนักสงฆ์ไม่มีกฎระเบียบมากมาย แม้เข้าเดือนสิทธิ์ก็ไม่ต้องหลบไป
นางแอบรัดท้อง บีบแน่น
ชุยหลิงซ่วงหยิบถ้วยชาขึ้นมา เดินไปหานางว่าน "ฮูหยินหว่าน หลิงซ่วงล่วงเกินท่านไปมาก ขอฮูหยินโปรดให้อภัย"
นางว่านรับถ้วยชาไว้ "คุณหนูชุยพูดเกินจริงแล้ว"
ว่าจบ จึงจิบชาหนึ่งคำ
แต่นางมิได้กลืน แค่อุ้มชาไว้ในปาก ตั้งใจว่าเมื่อไม่มีใครสังเกต จะคายทิ้ง
พฤติกรรมของชุยหลิงซ่วงช่างแปลกเหลือเกิน นางจึงไม่กล้าเสี่ยง
เมื่อคารวะนางว่านเสร็จ ในที่สุดก็ถึงคิวซูซูเหยา
ชุยหลิงซ่วงรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก
นางเดินไปที่โต๊ะที่วางถ้วยชา กวาดสายตาผ่านถ้วยชาสี่ถ้วยบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว สองถ้วยเป็นของที่เซวียเชียนอี้รินทีหลัง ยังมีไออุ่นลอย อีกสองถ้วยเป็นของที่นางรินก่อน ไออุ่นมลายหมดแล้ว
ถ้าเช่นนี้ ถ้วยชาที่เพิ่งเคาระดมนางว่านไปเมื่อครู่ ก็มียาผสมอยู่เช่นกัน
ใจชุยหลิงซ่วงเปี่ยมสุข ลอบคิดว่าตนเองฉลาดนัก
นางหยิบถ้วยชาที่ไออุ่นมลายหมดหนึ่งถ้วย ยกสองมือประคอง ส่งไปยังหน้าซูซูเหยา "คุณหนูซู หลิงฉวงล่วงเกินท่านไปมาก ขอท่านโปรดให้อภัย"