ชุยหลิงซ่วงพบว่าตนเองคับขันในบัดนี้
นางกำมือจับถ้วนชาไว้แน่นจนปลายนิ้วขึ้นซีด นิ้วทั้งสิ้นเริ่มสั่นไม่หยุด
ต่อจากนั้น ร่างกายก็เริ่มสั่นระริกตาม
ผิวชาในถ้วนกระเพื่อมเป็นวงคลื่นเบื้อง ๆ
ให้ตายไม่ได้ ห้ามให้ป้าดื่ม!
ป้าแม้จะให้กำเนิดบุตรไม่ได้อีกแล้ว แต่ยาร้ายนี้ย่อมบั่นทอนร่างกายเป็นแน่
คารวะป้าเสร็จก็ต้องคารวะเชียนอี้เจียต่อ เชียนอี้เจียอยู่ในวัยแขสดงสะพรั่ง ยิ่งดื่มไม่ได้
แต่ถ้าป้ากับเชียนอี้เจียไม่ยอมดื่ม ไอ้ชั่วช้าอย่างซูซูเหยาก็ย่อมไม่ดื่ม!
ไอ้ชั่วช้านั่นช่างเจ้าเล่ห์เหลือเกิน!!
ทำอย่างไรดี!
อาการผิดปกติของชุยหลิงซ่วงเหลือเกินจะปกปิด ซูซูเหยามองแวบเดียวก็รู้ว่าน้ำชามีปัญหา และปัญหานั้นไม่เล็ก
เซี่ยอวี๋ก็ทรงตัวตรงขึ้นทันที
เขาคิดว่านี่เป็นเพียงน้ำชาขอโทษธรรมดา ไม่คิดว่าจะมีผลพลอยได้ ละครดี ๆ ดำเนินไปต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เขาจ้องมองชุยหลิงซ่วงด้วยความสนใจ ในเบิ้มตาเต็มไปด้วยความเพลิดเพลินในการดูละคร
เผยอวี้เฉิงก็มองออกเช่นกัน เขาหรี่ตาลง ในสุดสายตามีรอยตรวจตราจาง ๆ ซ่อนอยู่
ซูซูเหยาเงยหน้ามองชุยหลิงซ่วง
สีหน้านางเรียบนิ่ง แววตาก็อ่อนโยนอบอุ่นตามเคย
ทว่าในสายตาของชุยหลิงซ่วง แววตานั้นร้อนผ่าว ร้อนจนเผาผิดจนใจคอไม่ดีของนางทะลุผ่านไป
เซวียเชียนอี้เห็นท่าไม่ดี จึงลุกขึ้นเองเพื่อช่วยชุยหลิงซ่วงแก้สถานการณ์ นางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "อ๋อ อย่างนั้นเองสินะ ข้าคิดว่าคุณหนูใหญ่ไม่ยอมให้อภัยหลิงฉ่วงเสียอีก"
ซูซูเหยายิ้มบาง "ฐานะข้าต่ำต้อย มิอาจเรียงลำดับข้างหน้าฮูหยินผิงกั๋วกงและนางสาวเซียได้"