ฮูหยินเลิ่งคิดว่ามันแค่รู้สึกไปเอง เกาอยู่สองสามทีก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
นางอุ้มเบญจมาศเขียว ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ
จูเหยียนได้เบญจมาศเขียวกระถางนี้ไป จะต้องดีใจแน่
นางอุ้มเบญจมาศเขียวไว้ในอ้อมแขนไม่ยอมปล่อย แต่กลับรู้สึกคันขึ้นเรื่อยๆ เกาจนแรงก็ไม่อาจบรรเทา
ฮูหยินเลิ่งรีบเรียกหมอหลวงไว้ "หมอหลวง ช่วยดูให้ข้าหน่อย"
แขนเสื้อถูกรั้งขึ้น ปรากฏผื่นแดงน่าสะพรึงเรียงรายเป็นแถว
"ฮูหยินก็ถูกแมลงพิษกัดแล้ว รีบวางเบญจมาศเขียวลงเถิด!"
ฮูหยินเลิ่งตกใจใหญ่ รีบวางเบญจมาศเขียวในอ้อมแขนลง
"โอ๊ย คันเสียจริง! เหตุใดจึงคันเพียงนี้?!"
ซู่เหยานั่งอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้เกามากนัก
ฮูหยินเลิ่งนั่งไม่ติด กระสับกระส่าย พลางถอนหายใจ "คันนัก คันจะตายอยู่แล้ว—"
นางมองซู่เหยา เอ่ยถาม "นางไม่เก้าเลยหรือ?"
หมอหลวง "คงเป็นเพราะคุณหนูใหญ่ซูมีจิตใจแน่วแน่"
หมอหลวงเขียนใบสั่งยาเสร็จ กำชับเรื่องการใช้ยาก็จากไป
ซู่เหยายิ้มกล่าว "ฮูหยินมิใช่หรือว่ามิได้ร้ายแรงนัก เหตุใดจึงคันจนทรมานถึงเพียงนี้?"
หลี่เยวียนอดจะหัวเราะมิได้ "ฮูหยินเลิ่ง เกาตัวต่อหน้าผู้คนไม่ใช่สิ่งที่กุลสตรีพึงกระทำ ฮูหยินโปรดอดทนเถิด"
"ข้าต้องขออภัย ร่างกายคันจนทนไม่ได้ ข้าต้องขอตัวก่อน" ฮูหยินเลิ่งถือใบสั่งยา กราบลากลับไปแล้ว
นางต้องรีบกลับจวนไปต้มยาและแช่ตัวในน้ำยา นางใกล้จะคันตายอยู่แล้ว
เมื่อมีอาการของฮูหยินเลิ่ง เนื้อของซู่เหยาก็เถือไม่ได้แล้ว
"ครานี้จะเถือเนื้อใครดี?"
หัวหน้าเผ่า "ผู้พี่ผู้น้อง เมื่อผู้พี่ก่อนผู้รับใช้ ก็เถือเนื้อของซื่อจื่อก่อนเถิด"
หว่านซื่อโต้เถียงทันใด "ไม่ได้! เถือเนื้อหมิงเพ่ยไม่ได้ หมิงเพ่ยใกล้จะสอบจวินซื่อแล้ว!"
หลี่เยวียน "คำกล่าวของฮูหยิน ข้าค่อนข้างไม่เข้าใจ ฮูหยินต้องดื่มยาเจ็ดวัน บุตรหลานต้องเชือดเนื้อเจ็ดครั้ง น้อยที่สุดซื่อจื่อก็ต้องเชือดสักครั้งหนึ่ง เมื่อดูท่าทางของฮูหยินแล้ว ครั้งเดียวก็ไม่ให้ซื่อจื่อเชือดเลยกระมัง"