เอ่ยถึงซูหมิงจู ศีรษะของหว่านซื่อก็ปวดหนักขึ้นอีก
ซูหมิงจื่อพูดถูกต้องแล้ว นางรักซูหมิงจูมากกว่าโดยแท้
นางรักซูหมิงจู ก็เพื่อชดเชยความรักของมารดาที่ขาดหายไป
นางคิดมาตลอดว่า ซูหมิงจูคือผลึกแห่งรักระหว่างนางกับฮ่าวชู ดังนั้นนางจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ซูหมิงจูมากกว่า
นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าทั้งหมดนี้คือกลลวง ซูหมิงจูเป็นเพียงบุตรสาวของอนุภรรยาผู้น่าสังเวช
ความทุ่มเททั้งหมดของนาง กลายเป็นสายน้ำที่ไหลไปเปล่า
บัดนี้หวนมองอดีต จึงได้ตระหนักว่าเมื่อก่อนนางผิดพลาดไปเพียงใด
มิน่าเล่า ซู่เหยาจึงต้องการแยกออกจากจวน ซู่เหยาคงถูกนางทำร้ายจนสิ้นหวังแล้วกระมัง
ไม่เป็นไร ขอเพียงนางยื่นโอกาสให้ ซู่เหยาย่อมยินดีหวนกลับมาเป็นแน่
เห็นหว่านซื่อเหม่อลอย ซูหมิงจื่อก็ร้องไห้ดังขึ้นอีก “ท่านแม่ยังอาลัยอาวรณ์ซูหมิงจูอยู่หรือไม่ ท่านแม่ไม่รักข้าแล้วจริง ๆ”
หว่านซื่อดึงซูหมิงจื่อเข้ามากอด พลางซับน้ำตาตาม “หมิงจื่อเอ๋ย เจ้าคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่แล้ว แม่จะไม่รักเจ้าได้อย่างไร ตระกูลโจวนั้นแต่งด้วยไม่ได้จริง ๆ นั่นคือรังหมาป่าถ้ำเสือ แม่จะหลอกลวงเจ้าได้รึ!”
ซูหมิงจื่อปาดน้ำตา “ท่านแม่ คุณชายโจวรับปากกับข้าแล้ว เขาบอกว่าหลังแต่งงานจะส่งมารดาเฒ่ากลับบ้านเกิด อยู่กับข้าเพียงผู้เดียว หากท่านแม่ไม่เชื่อ เชิญคุณชายโจวมา ให้เขาเขียนคำมั่นสัญญาต่อหน้า ก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ”
“ท่านแม่ ความบริสุทธิ์ของบุตรสาว มอบให้คุณชายโจวไปแล้ว เกรงว่ายามนี้คงมีบุตรในครรภ์แล้วเพคะ!”