“เพคะ” หมอหลวงเจียงเก็บหมอนซับชีพจร กำลังจะลุกขึ้น
องค์รัชทายาททอดพระเนตรถังหว่านซินแวบหนึ่ง “หมอหลวงเจียงไม่ต้องรีบ ให้ตรวจชีพจรสุขภาพให้หว่านซินก่อน ฝ่ายพระชายารองเซวียไม่เป็นไร”
ถังหว่านซินให้กำเนิดแฝดคู่หนึ่งแด่องค์รัชทายาท อย่างน้อยในสายตาขององค์รัชทายาท ถังหว่านซินก็สมควรได้รับความโปรดปราน
การประสูติของแฝดคู่ ถูกมองว่าเป็นลางศิริมงคล
พระบิดาก็ทรงพอพระทัยเป็นอย่างยิ่ง
เขาย่อมไม่อาจทิ้งถังหว่านซินไว้ข้างหลังเพราะเซวียเชียนอี้
และเขาก็มิได้ประสงค์ให้ผู้ใดล่วงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซวียเชียนอี้
ฉะนั้น ไม่จำเป็นต้องแสดงออกให้กระตือรือร้นเช่นนี้
ถังหว่านซินยื่นมือออกไป ให้หมอหลวงเจียงตรวจชีพจร “ท่านองค์รัชทายาท หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระชายารองเซวียกินยาทำให้หมดกำเนิดเข้าไปก่อนหน้านี้ ไม่ทราบว่าจะมีวิธีรักษาให้หายได้หรือไม่พะยะค่ะ”
ถังหว่านซินมองแฝดคู่นั้น ความเป็นแม่พวนพื้นพันทั้งองค์ “ผู้หญิงเรานี่ ถ้าปราศจากบุตรของตนเอง ก็ไร้ที่ยึดเหนี่ยว ทั้งชีวิตนี้ก็เท่ากับเปล่าประโยชน์”
องค์รัชทายาทขบพระโอษฐ์ มิได้ตรัสสิ่งใด
ถังหว่านซินไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาแทบลืมไปแล้ว
เชียนอี้ช่างน่าสงสารจริง
แต่ว่า... ให้กำเนิดบุตรไม่ได้ ก็มีข้อดีของมันเช่นกัน
อย่างน้อย ก็ไร้ความกังวลอีกชั้นหนึ่ง
“หมอหลวงเจียง ท่านว่าอย่างไร พอจะรักษาพระชายารองเซวียให้หายได้หรือไม่” ถังหว่านซินเอ่ยถาม
หมอหลวงเจียงตรวจชีพจรจบ เก็บหมอนซับชีพจร “ขานรับ พระชายารองพะยะค่ะ ผู้น้อยขอลองดู”
ถังหว่านซินโบกมือเรียก แม่นมจึงอุ้มแฝดคู่มาเฝ้าหน้า นางอุ้มเด็กขึ้นมาหนึ่ง ขณะเล่นกับเด็ก ก็ชวนหมอหลวงเจียงพูดคุยเรื่องไร้สาระ “ว่าแต่ หมอหลวงเจียงเป็นชาวแดนใดกันพะยะค่ะ เข้ารับราชการในวังมานานเท่าไรแล้ว”