ถ้อยคำของถังหว่านซินคราวนี้ ทำให้เซวียเชียนอี้หลบไม่เป็น
แม้วันนี้จะรอดพ้นไปได้ แต่ยังหนีไม่พ้นอนาคต
ไม่เพียงเท่านั้น ยังอาจทำให้องค์รัชทายาทเกิดความสงสัยอีกด้วย
ขณะนั้น หมอหลวงเจียงได้เฝ้าตรวจชีพจรพระชายาไท่จื่อเรียบร้อยแล้ว และยืนรออยู่ข้าง ๆ
ถังหว่านซินยิ้มกล่าวว่า “หมอหลวงเจียง โปรดตรวจชีพจรให้น้องสาวเซวียบ้างเถิด”
เซวียเชียนอี้มีคราบน้ำตาค้างอยู่ในดวงตา ร่างกายดูเหมือนจะเป็นลมเป็นล้น
หมอหลวงเจียงกล่าวว่า “จะกดชีพจรได้แม่นยำ ต้องรอให้พระชายารองเซวียคลายอารมณ์เสียก่อน”
เซวียเชียนอี้ตั้งใจจะแสดงความโศกเศร้าต่อไป แต่แล้วพระชายาไท่จื่อผู้เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น
“น้องสาวถัง เจ้าช่างชักหน้าไม่ถึงหลังเสียนี่กระไร” พระชายาไท่จื่อลุกขึ้น เดินไปโอบเซวียเชียนอี้ไว้ในอ้อมแขน ลูบหลังนางเบา ๆ
“การไม่มีบุตรนั้นเป็นแผลในใจของเชียนอี้อยู่แล้ว เจ้าไม่ได้สอบถามกันก่อน กลับรุดนำหมอหลวงมาเสียฉับพลัน หม่อมฉันกับองค์รัชทายาททราบดีว่าเจ้ามุ่งดี แต่กระนั้น ก็ประหนึ่งเปิดแผลที่เป็นสะเก็ดของเชียนอี้ออก ให้เห็นบาดแผลเลือดพร่าอีกครั้ง”
เซวียเชียนอี้ฟังถ้อยคำของพระชายาไท่จื่อ ร่างกายสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม
น้ำตาไหลพรากลงตามพระพักตร์ ไม่อาจหยุดยั้ง
ถังหว่านซินรู้ว่าสองพี่น้องนี้ไม่ธรรมดา นางหันไปมององค์รัชทายาท หางตาแดงก่ำ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวานน่าสงสารว่า “องค์รัชทายาท หม่อมฉัน......”
เลือดเนื้อเกี่ยวดองกันทั้งนั้น ในสายตาองค์รัชทายาท คงมิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
“พระชายาไท่จื่อ ไม่ต้องกล่าวแล้ว นี่คือดำริของข้าเอง”
“เจ้าพาเชียนอี้ไปล้างหน้าจัดแต่งตัวเสีย เมื่ออารมณ์สงบลงแล้ว ค่อยให้หมอหลวงเจียงตรวจอีกครั้งก็ได้”
“พลานามัยของเชียนอี้ ข้าก็เป็นห่วง หากรักษาให้หายได้ ย่อมเป็นการดีที่สุด”
เมื่อองค์รัชทายาทตรัสจบ ถังหว่านซินก็ลุกขึ้นเช่นกัน