คุณชายน้อยเผยรออยู่หน้าตำหนักรองตลอดเวลา เห็นซู่เหยาออกมา เด็กน้อยวิ่งตึงตังเข้ามา ยื่นสองมือขอให้อุ้ม
ซู่เหยายังไม่ทันอุ้มเขา ก็รู้สึกถึงสายตาแหลมคมราวเข็มอาบพิษจากด้านหลัง
นางหันไปมอง ฉู่หลิงเย่ากำลังพูดกับเซี่ยอวี๋ เขาเอียงตัว หางตามองมาทางนางเป็นระยะ
เผยอาจี่พูดด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า "พี่หญิง พวกเจ้าคุยอะไรกันหรือ ข้ารอตั้งนาน"
ซู่เหยายิ้ม "ไม่มีอะไร เรื่องน่าปวดหัวของผู้ใหญ่"
เผยอาจี่ทำหน้าจริงจัง ทำเป็นรู้ทุกอย่าง "เรื่องน่าปวดหัวหรือ มิน่าถึงนานนัก!"
ซู่เหยารู้สึกขำ บีบแก้มนุ่มนิ่มของเขาเบาๆ
สายตาจากด้านหลังยิ่งแหลมคมขึ้น
อุณหภูมิรอบตัวลดวูบลงทันที
สายตาครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อน หากเปรียบสายตาก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ สายตาครั้งนี้กลับแฝงความกรุ่นโกรธ
โดยเฉพาะมือที่นางอุ้มเผยอาจี่ ราวกับถูกงูพิษเฉอะแฉะพันรัด ทุกที่ที่มันเลื้อยผ่าน ทิ้งรอยเหนียวเย็นชื้นแฉะไว้...
ซู่เหยาเข้าใจในฉับพลัน ฝ่าบาทไม่โปรดเผยอาจี่ ยิ่งไม่โปรดให้นางอุ้มเผยอาจี่
นางกำลังจะวางเผยอาจี่ลง เด็กน้อยโน้มเข้ามาใกล้ กระซิบว่า "พี่หญิง คนใส่เสื้อแดงคนนั้น แอบมองพี่หญิง"
"เขาแอบมองแนบเนียนนัก แต่ข้าจับได้เฉียบขาด"
ซู่เหยา "......"
"ไม่มีหรอก เจ้าดูผิดเอง เขาไม่ได้มองพี่หญิง มือพี่หญิงเมื่อยแล้ว เจ้าลงก่อนเถิด"
"นั่นคือหยงชินอ๋อง อาจี่อย่าเสียมารยาท"
เผยอาจี่ลงจากตัวซู่เหยา แล้วยื่นมือน้อยๆ ขอจูง
ซู่เหยาจูงคุณชายน้อยเผย มุ่งหน้าไปทางเซี่ยอวี๋และฉู่หลิงเย่า