ยายเฒ่าโจวพอใจอย่างยิ่งกับการจัดการนี้ “สะใภ้สามเป็นคนรู้ความ”
พี่สะใภ้ใหญ่โจวเหลือบตามองอย่างมีเลศนัย นางรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
ทั้งสามคนถูกพาตัวไปยังห้องปีก สาวใช้ยกกล่องอาหารเข้ามา ภายในมีกับข้าวห้าอย่าง ซุปหนึ่งชาม เนื้อสามอย่าง ผักสองอย่าง แต่ละคนมีข้าวสวยหนึ่งถ้วย
ยายเฒ่าโจวเห็นหมูสามชั้นผัดเต้าซี่ ดวงตาเป็นประกาย สาวใช้วางกับข้าวแล้วก็ถอยออกไป “ฮูหยินทั้งสอง ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าน้อยรออยู่หน้าประตู หากต้องการอันใดโปรดเรียกข้าน้อย”
ทั้งสามนั่งลงที่โต๊ะอาหาร รับประทานอย่างรวดเร็วราวกับลมพัดเมฆหาย
หลังรับประทานเสร็จ สาวใช้ยกน้ำชามาให้อีก ทั้งยังจัดแจงให้ทั้งสามพักผ่อนยามบ่าย
“คุณหนูสามกล่าวว่า รอพักสักครู่ก่อน แล้วค่อยเลือกต่อ”
สาวใช้ยังคอยปรนนิบัติถอดรองเท้าและเสื้อนอกให้ยายเฒ่าโจว
ทั้งสามนอนบนเตียง ยายเฒ่าโจวถอนหายใจ “ก่อนหน้านี้พวกเราใช้ชีวิตเช่นไรกันมา นี่ต่างหากชีวิตที่คนควรอยู่!”
ยายเฒ่าโจวพลิกตัวอย่างสบายอารมณ์ “สะใภ้สามเป็นคนรอบคอบดี”
พี่สะใภ้ใหญ่โจวกล่าว “ท่านแม่ สะใภ้สามกำลังเล่นลูกไม้อำพรางกับพวกเรา”
พี่สะใภ้รองโจวกะพริบตา “พี่สะใภ้ใหญ่ สะใภ้สามทั้งให้เสื้อผ้า ทั้งให้พวกเรากินเนื้อ เล่นลูกไม้อะไรกัน”
ยายเฒ่าโจวเองก็ไม่เข้าใจ
พี่สะใภ้ใหญ่โจวว่า “นางหลอกพวกเรามาที่เรือนเล็กนี้ ก็แค่เห็นว่าพวกเราอับจน ขายหน้าขายตานางเท่านั้น กับข้าวที่ส่งมาก็มีแค่หมูสามชั้นไม่กี่ชิ้น ในงานเลี้ยงไม่แน่ว่าจะมีรังนก หอยเป๋าฮื้อ หูฉลาม ปลิงทะเล เต่าบรมอายุอะไรนั่น กินเหล้าเก่าแก่หลายปี แค่นี้ก็ซื้อพวกเราได้ ไม่รู้พวกเจ้าดีใจอะไรกันนัก”