เซวียเชียนอี้ไปหาไท่จื่อเฟยที่นั่น
ในตำหนักตงกง ชีวิตของไท่จื่อเฟยช่วงนี้ยากลำบากขึ้นทุกวัน
ตั้งแต่หวงไท่ซุนตกน้ำครั้งก่อน ร่างกายก็ทรุดโทรมลงมาก เด็กน้อยที่เคยร่าเริงแข็งแรง บัดนี้กลับต้องพึ่งพาโอสถตลอดเวลา เมื่อถึงฤดูกาลเปลี่ยนผ่าน ก็ต้องถูกไข้หวัดและไอเรื้อรังรุมเร้า โอสถน้ำข้นไม่เคยห่างปาก
ไท่จื่อเฟยเฝ้าอยู่หน้าตำหนักบรรทมของหวงไท่ซุนทุกวัน ปรนนิบัติดูแลโดยไม่ยอมเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย
ทว่าไท่จื่อกลับไม่ค่อยแวะเวียนมาเยี่ยม
พระครรภ์ของถังเช่อเฟยนั้นพองโตขึ้นทุกวัน รูปร่างก็อุ้ยอ้ายเชื่องช้าลง ทว่าสีหน้ากลับชุ่มชื่นผุดผ่อง หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเอียงอายและภาคภูมิใจของสตรีมีครรภ์
หมอหลวงวินิจฉัยว่า ถังเช่อเฟยทรงครรภ์บุตรฝาแฝด
ไท่จื่อทรงปรีดียิ่งนัก เสด็จมาเยี่ยมถังเช่อเฟยทุกวัน แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังรับสั่งถามด้วยพระองค์เองถึงครั้งหนึ่ง
ในตงกงเริ่มมีข่าวลือว่า ในอนาคตเมื่อไท่จื่อขึ้นครองราชย์ ถังเช่อเฟยจะถูกสถาปนาเป็นฮองเฮา
ไท่จื่อเฟยจิตใจกระวนกระวายทุกค่ำคืน เซวียเชียนอี้มาเยี่ยม สองพี่น้องโผกอดกันร่ำไห้
“ชะตาของพวกเราสองพี่น้องช่างขมขื่นเสียจริง!”
เซวียเชียนอี้ดึงมือพี่สาว แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้พี่
สองพี่น้องร่ำไห้เสร็จแล้ว นางในก็ยกน้ำเข้ามาให้ทั้งคู่ล้างหน้าแต่งตัว
เมื่อล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ ไท่จื่อเฟยก็ไล่บ่าวออกไป สองพี่น้องจึงพูดคุยกันตามลำพัง
“ทางฝั่งฝ่าบาท หากใช้เครื่องหอมกระตุ้นกำหนัดบ้างก็คงดี” ไท่จื่อเฟยจับมือน้องสาว พลางถอนหายใจ
ตอนแรกน้องสาวยืนกรานจะแต่งงาน ตอนนี้กลับต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้ ไท่จื่อเฟยก็ใจคอไม่ดีเช่นกัน