ในวันงานเลี้ยงดอกไม้ ณ ตำหนักตะวันออก ฤดูใบไม้ผลิช่างสดใส ทางเดินโรยด้วยกลีบดอกไม้ขาว ดอกไม้บานสะพรั่งเต็มทุกโถงเรือนและศาลารายทาง
ซู่เหยาสวมอาภรณ์แพรนุ่มยาวสีจันทร์ขาว ปักลายกิ่งแมกโนเลีย เดินเล่นทอดน่องไปตามทางเดินดอกไม้ ท่วงท่าทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอ่อนโยนและสุขุม แม้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก็ยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่แปรเปลี่ยน
ครั้นมาถึงข้างศาลาชินฟาง ก็มีเสียงฝีเท้าถี่ดังแว่วมา
ซู่เหยาหันกลับไป ก็พบว่าผู้มาคือชุยหลิงซ่วง
ชุยหลิงซ่วงนุ่งกระโปรงผ้าโปร่งสีชมพูสด แต่งหน้าแต้มเครื่องสำอางอย่างบรรจง หว่างคิ้วแฝงความยโสโอหังจงใจ
“กงอ๋องหวังเฟย ช่วงนี้สบายดีหรือไม่” สายตาชุยหลิงซ่วงตกลงไปที่ท้องน้อยของซู่เหยา แววตาเจือแววเย้ยหยัน
ซู่เหยาไม่อยากเสวนาไร้สาระกับนาง ก็หมุนกายผละจากไป
ทว่าชุยหลิงซ่วงก้าวเท้าเดียวก็ขวางทางนางไว้
“กงอ๋องหวังเฟย อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย” ชุยหลิงซ่วงจงใจยืดอกขึ้น น้ำเสียงโอ้อวดยิ่งกว่าเดิม “นี่ บัตรเชิญงานแต่งข้า รับไปเสีย”
ซู่เหยารับมาเปิดดู เป็นบัตรเชิญงานมงคลสมรสของชุยหลิงซ่วง
แม้ไทเฮาจะเสื่อมอำนาจแล้ว แต่การประทานสมรสของไทเฮา ตระกูลเวยหย่วนโหมิอาจไม่รับ
ไม่รับก็คือการหมิ่นพระราชอำนาจ
อีกสองเดือนให้หลัง ชุยหลิงซ่วงก็จะออกเรือนสู่ซูหมิงลี่ ขึ้นเป็นบุตรีสะใภ้ใหญ่แห่งโหวฝู
ดวงตาของซู่เหยาพลันหม่นลง
ชุยหลิงซ่วงถูกตามใจเติบโตมา เหมาะเพียงออกเรือนสู่บุตรชายคนเล็กของตระกูลใหญ่ กินนอนรอวันตาย
ความสามารถและกลวิธีของนางนั้นไม่พอ ไฉนเลยจะแบกรับหน้าที่บุตรีสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลเวยหย่วนโหวได้