เมื่อพระอาจารย์กวังเฉวียนยินยอมออกมาเป็นประกันเอง พระชายาไท่จื่อก็ใจหายจากความกังวลในที่สุด
เพราะมีวาจาของพระอาจารย์กวังเฉวียนเป็นหลักประกัน แม้องค์รัชทายาทเสด็จมา ก็ไม่อาจพบพระพักตร์หวงไท่ซุนได้โดยง่าย
สามเดือนผ่านไป หวงไท่ซุนย่อมคุ้นเคยกับพระชายาไท่จื่อขึ้น และเรียกได้ว่า "พระมารดา" แล้ว
จากตำหนักตงกงนานเช่นนั้น เมื่อหวงไท่ซุนได้พบองค์รัชทายาทอีกครั้ง ความไม่คุ้นเคยก็เป็นเรื่องธรรมดา
เด็กน้อยเปลี่ยนโฉมทุกวัน อีกสามเดือน แม้สิ่งลี้ลับของหวงไท่ซุนจะเปลี่ยนไปบ้าง ก็ไม่เป็นที่สงสัย
"ขอพระคุณภรรยาท่านลุงใหญ่" พระชายาไท่จื่อทรงนั่งลงบนเก้าอี้ จิบชาหนึ่งอึก บ่าที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
ฮูหยินผิงกั๋วกงยิ้มแล้วกล่าวว่า "พระชายาไท่จื่อกับจวนผิงกั๋วกงรุ่งเรืองด้วยกัน ล่มจมด้วยกัน นี่คือหน้าที่ของกระหม่อมน้อย พระชายาไท่จื่อไม่จำเป็นต้องสุภาพเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ"
เซวียเชียนอี้เอ่ยขึ้นทันใด "ขอวิงวอนภรรยาท่านลุงใหญ่ลงมือกำจัดซูซูเหยาตัวดากนั้นเถิด!"
"ทุกอย่างนี้ ล้วนเป็นฝีมือตัวดากที่แทรกแซงอยู่เบื้องหลัง!"
"ถ้ายังปล่อยต่อไป ตัวดากจะคิดว่าจวนผิงกั๋วกงเรากลัวนาง!"
ฮูหยินผิงกั๋วกงถอนใจเบา ๆ "นางบัดนี้เป็นถึงชายาหยงชินอ๋อง กลัวแค่นางตายในมือพวกเรา หยงชินอ๋องคนบ้าคนนั้นจะลุกขึ้นทำอะไรก็ได้ แถมฝ่ายเผยอวี้เฉิงนั่นด้วย......"
เซวียเชียนอี้นึกขึ้นได้ถึงถ้อยคำที่นักฆ่าแห่งตำหนักนั้นเอ่ยไว้ข้างหูนางก่อนตาย "ภรรยาท่านลุงใหญ่ ซูซูเหยาไม่ใช่บุตรสาวของเผยอวี้เฉิง!"