ในหอประชุมข้างเคียง โต๊ะนั่งได้ถูกจัดเรียงใหม่เรียบร้อยแล้ว
ฮูหยินผิงกั๋วกงพาเซวียเชียนอี้และชุยหลิงซ่วงมาคอยรับอยู่นานหลายครู่
ชุยหลิงซ่วงแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายหญิงอย่างถือธรรมเนียม บนศีรษะประดับกิ่งทองเซี่ยวเหยาอย่างเรียบร้อย นางก้มศีรษะลง จ้องมองปลายนิ้วตัวเองตลอดเวลา สีหน้าหม่นหมอง ดูราวกับผู้ที่รู้ตัวว่าผิด
ซูซูเหยาเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าร่าเริงดังแว่วมาจากด้านหลัง
เด็กน้อยกลมป้อมตัวหนึ่งวิ่งกระเตื้องตรงมาหานาง
"ท่านชาย เชิญช้า ๆ" แม่นมตามหลังมา วิ่งตามจนหอบหายใจ
คุณชายน้อยเผยพุ่งเข้าอ้อมอกซูซูเหยาในทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กหวานว่า "ทักทายพี่สาว"
เผยอาจีตามมาที่สำนักเต๋าร่วมกัน เมื่อขึ้นรถม้าแล้วก็หลับไป พอตื่นนอน สิ่งแรกที่ทำคือตามหาซูซูเหยา
เขาคำนับซูซูเหยาแล้ว จึงยื่นมือออกมาขออ้อน
เพิ่งตื่นนอน แก้มของเขาชมพูระเรื่อกลมเต่ง ราวกับลูกชาวเหนียวเพิ่งควักออกจากหวอด
ขนตาดุจปีกผีเสื้อ ยาวและงดงาม ยิ้มเมื่อไร คิ้วตาโค้งงอมน แก้มซ้ายบุ๋มลึกเป็นรอยบึกตื้น ๆ
ช่างน่าเอ็นดูจนไม่มีใครทำใจผลักไส
ซูซูเหยาอุ้มเข้าขึ้น ได้กลิ่นหอมอ่อนของนมจากตัวเขา
เผยอาจีพึ่งดื่มนมแพะหลังตื่นนอน คราบนมที่ปลายปากยังไม่ทันเช็ด
ซูซูเหยาหยิบผ้าเช็ดมือออกมาเช็ดปากให้เขา
"โตขนาดนี้แล้ว ทำไมจะจะต้องขออ้อนทุกครา! ลงไปเดินเอง" เสียงของเผยอวี้เฉิงดังแว่วมาจากด้านหลัง
รอยยิ้มบนใบหน้าเผยอาจีแข็งค้าง ใบหน้าอ่อนหวานนั้นกลับเอิบอาบความจริงจังขึ้นทันที
เขาถูแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยสายตาเคร่งเครียดว่า "ข้าถูกติดหนึบไว้"