สีพระพักตร์ของไทเฮาเข้าคร้ำ คิ้วที่เฉียงขึ้นถูกกดลงทันที ระหว่างคิ้วบิดเป็นริ้ว
"ใครอยู่ภายนอก"
น้ำเสียงฟังดูเรียบเฉย แต่ผู้ที่คุ้นเคยกับไทเฮาจะสังเกตได้ว่า น้ำเสียงของพระนางถูกกดต่ำลงอย่างมาก
ยามใดก็ตามที่เป็นเช่นนี้ แปลว่าพระนางโกรธเกรี้ยวแล้ว
นางในน้อยตัวสั่นขวัญรายงานว่า "คืออ๋องแห่งเมืองแซ่เซี่ย กำลังสนุกสนานอยู่กับองค์หวงไท่ซุน"
หวงไท่ซุนเพิ่งมีอายุได้หนึ่งปี ยังสนุกสนานไม่ถูก แท้จริงแล้วเป็นเซี่ยอวี๋เพียงฝ่ายเดียวที่แกล้งเล่นกับทารก
ได้ยินว่าเป็นเซี่ยอวี๋มา ใบหน้าตึงตังของไทเฮากลับไม่คลายลง "แท้งคืออวี๋เอ๋อร์มาแล้วสินะ ยังไม่รีบอาราธนาเข้ามาเสียเร็ว"
นางในน้อยรีบออกไปอาราธนา เซี่ยอวี๋อุ้มหวงไท่ซุนเดินเข้ามาทันที
เซี่ยอวี๋ไม่เคยอุ้มเด็กมาก่อน จึงอุ้มหวงไท่ซุนได้ไม่เหมาะเท่าไร เด็กน้อยยุบปาก สะบัดมือผลักเขาไม่หยุด
เมื่อเข้าเขตพระตำหนัก หวงไท่ซุนเอาแต่ยื่นมือไปทางไทเฮาอย่างใจจดใจจ่อ
ไทเฮายิ้มแล้วว่า "อวี๋เอ๋อร์โตขนาดนี้แล้ว ไฉนยังซนเหมือนลิงนัก รีบเอาหวงไท่ซุนคืนแก่แม่นมเสีย อย่าให้ล้มตกบาดเจ็บ"
เซี่ยอวี๋ส่งหวงไท่ซุนให้แม่นมที่อยู่ข้าง ๆ จัดชายเสื้อเรียบร้อยแล้วจึงโขกศีรษะ "กระหม่อมน้อยขอนมัสการไทเฮา"
"รีบลุกเสีย" ไทเฮาโบกพระหัตถ์เบา ๆ สายพระเนตรเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ซูซูเหยาชั่วครู่ แล้วเปลี่ยนไปเป็นธรรมชาติ มุมพระโอษฐ์เล็กน้อยโค้งขึ้น
"ชายาหยงชินอ๋องเกรงพระองค์ข้านักหรือ เมื่อมายังพระตำหนักฉือหนิง ถึงต้องมีคนมาเฝ้ามากมายขนาดนี้หรือ หน้าตักใหญ่นัก ทั้งอันหรานและอวี๋เอ๋อร์ต่างถูกอาราธนามาด้วย"