เซี่ยอวี๋ตั้งใจจะสะบัดแขนเดินจากไป แต่ซูซูเหยาร้องเรียกเอาไว้ "ท่านพ่อค้าเซี่ย อย่าลืมนะ ที่ตกลงกันไว้ว่าจะขึ้นวังไปด้วยกัน ช่วยแก้ปมยุ่งให้หม่อมฉัน"
เซี่ยอวี๋ "......"
ซูซูเหยามองท่าทีอึ้งงันของเขาแล้วขำในใจ "วางใจเถอะ หม่อมฉันไม่ได้คิดก่อกบฏ เพียงแต่เตรียมการไว้ก่อนยามฝนตกเท่านั้น"
เซี่ยอวี๋ "มีผู้ใดคิดก่อกบฏ?"
ซูซูเหยาพยักหน้า
เซี่ยอวี๋ "ผู้ใด?"
ซูซูเหยาจึงเล่าความห่วงกังวลของตนให้ฟัง "สกุลเซวียแห่งจวนผิงกั๋วกง"
เรื่องพระชายาไท่จื่อลอบเปลี่ยนหวงไท่ซุนนั้น แม้แต่ไทเฮายังทราบดี ไม่เพียงเท่านั้น พระชายาไท่จื่อยังหวังลอบวางยาพิษสังหารองค์รัชทายาทอีกด้วย
หากปล่อยให้พระชายาไท่จื่อสำเร็จจริง ๆ ผู้ที่จะได้รับโทษเป็นชนแรก ย่อมคือจวนหยงชินอ๋องของพวกเขา
นอกจากนี้ ฝ่ายองค์ชายสามก็ห้ามลดทองระแวงลง
แน่นอน เรื่องที่ฉู่หลิงเย่าต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมในชาติก่อน ซูซูเหยาไม่ได้กล่าวออกไป
ที่นางเตรียมการทั้งปวงนี้ ล้วนเพื่อปกป้องตนเองล้วน ๆ
หากถึงคราวต้องก้าวไปถึงขั้นนั้นจริง ๆ นางก็มิใช่ผู้ที่ยอมให้ใครเหยียบย่ำได้ง่าย ๆ
ที่นางเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เซี่ยอวี๋ฟัง ก็เพื่อให้เขาได้เตรียมการล่วงหน้า มิให้เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้วต้องพลาดท่าจนสับสนวุ่นวาย
"เอาเป็นว่าเช่นนี้ ค่อยรับรู้เรื่องพวกนี้อย่างช้า ๆ เถอะ ไปขึ้นวังกันก่อน"
ข่าวสารมากมายขนาดนี้ เซี่ยอวี๋ย่อมต้องใช้เวลาครุ่นคิดอยู่หึหึ ซูซูเหยาเองก็เป็นห่วงจะพูดจายืดยาวกับเขา จึงขึ้นรถม้าเตรียมเข้าวัง
เซี่ยอวี๋รีบตามไปติด ๆ "ท่านพ่อค้าซู ยังไม่ได้บอกเล่าเลย คราวนี้ขึ้นวัง ไทเฮาจะทรงใช้ข้ออ้างใดมายากล้ำพวกเราอีก?"
ซูซูเหยาเหยียบขึ้นบันไดรถม้า หันกลับมามองเขา "พระชายารองเซวียยังไม่เคยรับใช้เตียงใน กลับตั้งครรภ์ได้ ไทเฮาทรงโปรดให้พวกเราขึ้นวัง คงหมายจะกดดันพวกเรา ให้ท่านอ๋องไปค้างคืนในคุ้มของพระชายารองเซวีย"