เซวียเชียนอี้ผงกศีรษะ “ข้าจะไปพบนางก่อน”
นางเก็บงำความเย็นชาในแววตา จัดชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีเรียบอีกครั้ง แล้วเป็นคนแรกที่ก้าวออกจากห้องปีก มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ซู่เหยาพักอยู่
ลมใต้ชายคาพัดพาความเย็นยะเยือกจากภูเขา พัดเส้นผมที่ปรกข้างแก้มของนางพลิ้วไหวเล็กน้อย
“ชายาหยงชินอ๋อง พระชายารองเซวียมาแล้ว”
ขณะที่เซวียเชียนอี้เข้ามา ซู่เหยากำลังนั่งข้างหน้าต่าง ปลายนิ้วจับถ้วยชาเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังควันธูปนอกหน้าต่าง สีหน้าเรียบเฉย
เห็นนางเข้ามา ซู่เหยาจึงเงยหน้าขึ้น
“พระชายารองเซวีย อยู่บนภูเขายังคุ้นเคยหรือไม่”
เซวียเชียนอี้ย่อเข่าเล็กน้อยคารวะ น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่น ฟังไม่ออกถึงความผิดแปลกแม้แต่น้อย “ลำบากหวังเฟยเป็นห่วงแล้ว หม่อมฉันบำเพ็ญเพียรอยู่ในวัด ทุกอย่างสงบดี มิได้ทุกข์ทรมานแต่อย่างใด”
ซู่เหยาเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองนางอย่างไม่ให้รู้สึกตัว เห็นนางแม้จะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย แต่ใบหน้าแดงระเรื่อ ไม่เหมือนผู้ได้รับความคับข้องใจ ในแววตาฉายแวบความสงสัยใคร่รู้ ก่อนจะยิ้มกล่าว “สงบดีก็ดีแล้ว เปิ่นกงมาไหว้พระขอพร ย่อมต้องมาดูเจ้าเสียหน่อย จะได้ไม่ต้องกลับไปอธิบายต่อฝ่าบาท”
เซวียเชียนอี้แววตาแวบผ่านความเหยียดหยาม แต่ภายนอกกลับถ่อมตนและนอบน้อม “ลำบากหวังเฟยและฝ่าบาทห่วงใย เป็นความผิดของเชียนอี้”
ซู่เหยาค่อนข้างประหลาดใจ
วัดหลิงหยิ่นนี่ช่างศักดิ์สิทธิ์จริง เซวียเชียนอี้มาไม่ถึงครึ่งเดือน หนามแหลมทั้งตัวกลับหายไป กลายเป็นสาวอ่อนหวานเข้าใจโลกไปได้
เรื่องผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำ