สกุลหว่านนำคณะผู้ติดตามมายังเรือนที่ซูซูเหยาพำนัก
หลังสำนักเต๋าได้มีการสร้างเรือนถึงหลายหลัง จัดไว้เพื่อรองรับขุนนางผู้สูงศักดิ์โดยเฉพาะ เมื่อซูซูเหยาเดินทางมาถึง ก็ให้ชิวซวงไปจัดการเกรงใจล่วงหน้า ขอเอาเรือนหลังใหญ่ไว้
ระหว่างที่สกุลหว่านเดินทางมา กันที่ประตูเรือนพอดีกับซูหมิงเทียน
ซูหมิงจื่อถามขึ้นว่า "เอ้อร์เกอเกอ ท่านมาที่นี่ทำไม"
ซูหมิงเทียนกล่าว "เรื่อยมาดูว่าน้องซู่เหยาต้องการความช่วยเหลือหรือไม่"
ใบหน้าซูหมิงจื่อแสดงความไม่พอใจทันที พี่ชายคนรองไม่ต้องแสดงละคร แล้วมาที่นี่ทำอะไร
นางเจ็บในแต่หาทางระบายไม่ถูก พอเห็นซูซูเหยาจึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า "เรือนขนาดนี้ ทำไมไม่ยกให้ท่านแม่ ซูซูเหยา เจ้ายังรู้จักเขียนคำว่า 'กตัญญู' อยู่หรือไม่"
ก่อนที่ซูซูเหยาจะได้เอ่ย สกุลหว่านก็กล่าวก่อนว่า "หมิงจื่อ นี่พูดกับพี่สาวอย่างนี้ได้อย่างไร รีบขอโทษพี่สาวเดี๋ยวนี้"
ซูซูเหยาแหงนมองสกุลหว่านหนึ่งครั้ง ไม่กล่าวอะไร
น้ำเสียงของสกุลหว่านเข้มขรึม แถมยังพูดต่อหน้าคนนับสิบนับร้อย มิได้เก็บหน้าให้ซูหมิงจื่อเลยสักนิด
ซูหมิงจื่อแย้งว่า "แม่จ๋า ข้าพูดผิดข้อใด หรือเรือนหลังนี้ใหญ่ที่สุด ควรยกให้ท่านแม่มิใช่หรือ"
ซูหมิงเทียนเอ่ยขึ้น "หมิงจื่อ เจ้าเงียบเสีย! เรือนนี้ท่านแม่ยกให้น้องซู่เหยาแล้ว น้องซู่เหยานำผู้ติดตามมามาก อาศัยเรือนใหญ่ก็กว้างขวางสบายกว่า"
ดวงตาซูหมิงจื่อเบิกโพลง "พี่ชายรอง เจ้าเรียกนางว่าอะไรนะ"
ซูหมิงเทียนเรียกน้องซู่เหยา แต่เรียกนางว่าหมิงจื่อ
ความใกล้ชิดห่างเหิน ฟังเพียงแวบเดียวก็รู้ได้
ดวงตาของซูหมิงจื่อแทบหลุดจากเบ้า
ซูหมิงเทียนกล่าว "หมิงจื่อ รู้จักกฎระเบียบเสียบ้าง ขอโทษน้องซู่เหยาเดี๋ยวนี้"