ชุยหลิงซ่วงรับผงยามาไว้ในมือ กำลังจะยื่นขึ้นไปดม
เซวียเชียนอี้รีบคว้าข้อมือนางไว้ “ห้าม”
ชุยหลิงซ่วงถาม “นี่มันอะไรน่ะ”
เซวียเชียนอี้ลดเสียงต่ำลง “นี่คือยาทำลายบุตร ขอเพียงจิบลงคอไปเพียงเล็กน้อย ตลอดชั่วชีวิตก็ไม่มีวันมีบุตรได้อีกเลย”
ชุยหลิงซ่วงตกใจโหยะ มือสั่นจนเกือบหลุดทิ้งยาทำลายบุตร “พี่เชียนอี้ ยะ...ยะ มันไม่ดีเกินไปหรือ”
แม้ชุยหลิงซ่วงจะคิดเพี้ยนไปจากคนทั่วไปบ้าง แต่นางไม่เคยคิดที่จะทำร้ายใครมาก่อนเลย
เซวียเชียนอี้บีบมือนาง ถอดถอนหายใจ “ข้าเองก็ไม่อยากเป็นถึงขั้นนี้ เจ้าเห็นกับตาตัวเองแล้วนี่ นางไม่เพียงเกี่ยวดองล่อลวงลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ยังส่ำเสียวกับท่านอ๋องน้อยเซี่ยไม่ชัดไม่จาง ไม่เฉพาะเช่นนั้น ยังได้สี่ห้าครั้งที่ล่อใจแม่ทัพเผย”
“ที่เกลียดที่สุดคือ นางยังคิดทุกวิถีทางจะเกี่ยวดองหว่างหยงชินอ๋องอีกด้วย”
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเซวียเชียนอี้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ฟันและริมฝีปากสั่นเทิ้ม
ชุยหลิงซ่วงฟาดหมอนลงอย่างแรง “ว่าอะไรนะ?! นางช่างต่ำต้อยชักดิ้นชักงอเช่นนี้เองหรือ!”
นางครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วเอ่ยว่า “แต่ว่า ถ้ายานี้ลงไปในท้อง ลูกพี่ลูกน้องของเราก็จะไม่มีทายาทต่อไปเช่นกันนี่?”
เซวียเชียนอี้ปลอบใจเบา ๆ “ลูกพี่ลูกน้องก็รับอนุภรรยาได้นี่ นางเองไม่ออก ยังจะห้ามคนอื่นออกอีกหรือ”
“บัดนี้นางอาศัยการรับอันหรานจวิ้นจู่เป็นแม่อุปถัมภ์ แถมยังมีพระคุณต่อแม่ทัพเผย ก็แทบหางสูงฟุ้งเสียจนเหมือนตัวเต่าแล้ว หากปล่อยให้นางให้กำเนิดบุตรชาย นางจะไม่เอาหัวชนฟ้าเสียแล้วหรือ”