<Ł“ว่าอย่างไรนะ”
ซูหมิงเพ่ยไม่ยอมเชื่อ
ชุนซิ่งนั่งอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นระรัว “ซื่อจื่อ อนุภรรยาหมดลมแล้วเพคะ”
ซูหมิงเพ่ยรู้สึกเพียงว่าศีรษะถูกค้อนยักษ์ทุบดังอื้ออึง
“ซื่อจื่อ เชิญหมอหลวงมาตรวจดูอนุภรรยาสักครั้งได้หรือไม่ บางทีอาจยังช่วยได้ทัน...”
ซูหมิงเพ่ยยืนอยู่กับที่ มองอนุเยว่บนเตียง
เสียงร่ำไห้ของชุนซิ่ง เขาไม่ได้ยินสักคำ
เขาไม่รู้ว่าตนเองเดินเข้าไปได้อย่างไร อนุเยว่ใบหน้าซีดขาว นอนสงบอยู่บนเตียง
เขายื่นมือไปวางใต้จมูกอนุเยว่
เป็นดั่งที่ชุนซิ่งกล่าว อนุเยว่ไร้ลมปราณแล้ว
ร่างของนางยังอุ่นอยู่เล็กน้อย คงเพิ่งจากไปได้ไม่นาน
เมื่อแน่ใจในสภาพของอนุเยว่แล้ว ซูหมิงเพ่ยก็ทรุดลงนั่งกับพื้นราวหมดเรี่ยวแรง
วันนี้เป็นวันมงคลของเขา บุตรชายทำพิธีล้างตัวในวันที่สามหลังเกิด
ในวันสำคัญเพียงนี้ เขากลับถูกความจริงเรื่องแล้วเรื่องเล่าทำร้ายจนแหลกสลาย ยืนไม่ขึ้น
“อาหลี เหตุใดจึงตายเสียเล่า ข้ายังไม่ได้ถามความกับเจ้าเลย เจ้าก็ตายเสียแล้ว...”
“อาหลี เจ้าหลอกข้าได้โหดร้ายนัก!”
ซูหมิงเพ่ยนั่งอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ลุกพรวด วิ่งเข้าไปหาอนุเยว่อย่างบ้าคลั่ง กระชากผ้าห่มบนตัวนางออก เขย่าร่างอันไร้วิญญาณของนางอย่างแรง “ลุกขึ้น! เจ้าจงลุกขึ้นอธิบายให้เปิ่นหวังกระจ่าง!!!”
“บอกมา!! เจ้ากับหนิงฮ่าวชูเกี่ยวข้องกันอย่างไร บอกมา!! เด็กในครรภ์ของเจ้าเป็นของใครกันแน่!!”
“เจ้าจงลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!!!”