หลังจากกลับถึงจวน ซู่เหยาก็รู้สึกอ่อนล้ายิ่งนัก
หากการคาดเดาเป็นจริง เซี่ยเหมยคือภรรยาผู้ล่วงลับของเผยอวี้เฉิง เช่นนั้นเบาะแสชาติกำเนิดของนางก็ขาดสะบั้นอีกครา
นางมิอาจเป็นบุตรหลานตระกูลเซี่ย
ตระกูลเซี่ยไม่มีบุตรหลานที่พลัดพรากอยู่ภายนอก
ความคล้ายคลึงระหว่างนางกับเซี่ยเหมย อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริงๆ
สืบเสาะไปมา ดูเหมือนจะวกกลับมาสู่จุดเริ่มต้นอีกหน
ซู่เหยานวดคลึงหว่างคิ้ว
“คุณหนูใหญ่ คนตระกูลจ้าวจะจัดการเช่นไรดี” ชิวสุ่ยเข้ามาไต่ถาม ซู่เหยาจึงนึกขึ้นได้ว่า กลุ่มของหม่า ซื่อถูกนางกักขังไว้ ยังรอการตัดสิน
ในเรือนที่ถูกกักขัง กลุ่มของหม่า ซื่อพากันพร่ำบ่นและโอดครวญ
เรือนนี้คือเรือนที่เมื่อก่อนคนตระกูลจ้าวเลือกเหลือไว้ให้ซู่เหยา
แม้จะเป็นเรือนเล็กๆ แต่ก็ประณีตกว่านายทุ่งบ้านนอกมากนัก
หม่า ซื่อนอนครางบนแท่นนอน “ข้ามิคิดเลยว่า ซู่เหยา เด็กสาวผู้ดูอ่อนโยนเงียบขรึม จะลงมือโหดร้ายถึงเพียงนี้!”
เฒ่าเจ้าจ้าวด่ากราด “พวกเจ้านั่นแหละที่เกินไป ข้ามองว่าเด็กสาวผู้นั้นจิตใจอ่อน พวกเจ้ากินๆ เอาๆ จนเขาจนใจ ครู่หนึ่งพวกเจ้าจงไปขอขมา ข้าจะคุกเข่าให้เขา โขกศีรษะ ตั้งป้ายสืบชีวิตให้เขา ให้เขาปล่อยพวกเรากลับไป เรื่องของโหวฝู พวกเราก็ไม่ข้องเกี่ยวอีก”
ภรรยาคนโตไม่ยอม “ท่านพ่อ ในงานเลี้ยงรับขวัญฆ่าหมูไปหนึ่งตัวกับไก่อีกหกตัว ทั้งยังกินข้าวสวยกับผักดองไปตั้งเท่าไร จะเอาแค่นี้รึ!”
จ้าวคนโตร้องตะโกนลั่น “ใช่ ให้เขาจ่ายค่าใช้จ่ายงานเลี้ยงรับขวัญให้พวกเรา พวกเราถึงจะไป!”