ซูหมิงเพ่ยยังไม่ได้เข้าร่วมสอบจวินซื่อ แต่ท่วงท่ากลับสูงส่งกว่าราชสำนักขั้นสองเสียอีก
คางของเขาเงยขึ้นเล็กน้อย หว่างคิ้วแฝงแววเคร่งขรึมที่ไม่ยอมให้ผู้ใดโต้แย้ง
ช่วงนี้เขาสงบลงไม่น้อย เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องหนังสืออ่านตำรา ความผ่อนคลายเดียวคือการมาลูบท้องอนุเยว่ พูดคุยกับบุตรชายที่ยังไม่ลืมตาดูโลก
ในสายตาของเขา ตำแหน่งจิ้นซื่อราวกับของในอุ้งมือ ชาตินี้หากทำได้ดียิ่งขึ้น บางทีอาจติดสามอันดับแรก
สอบจิ้นซื่อได้แล้วค่อยไปเข้าฝ่ายองค์ชายสาม ทุกอย่างจะรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัดดังเช่นชาติก่อน
“ซู่เหยา เจ้าสมองมีปัญหาหรือไร ปล่อยให้อนาคตอันราบรื่นของโหวฝูไม่เอา จะย้ายไปอยู่กับพวกชาวบ้านป่าเถื่อนต่ำช้านั่น?”
“เจ้าคิดอย่างไรกันแน่?”
“สมองถูกลาเตะหรือ?”
ซูหมิงเพ่ยนั่งอย่างสง่าผ่าเผยบนเก้าอี้เอน แยกขากว้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความดูถูก
ม่านประตูถูกกระชากจนเป็นรอย ลมหนาวเหน็บเสียดแทงพัดเข้ามา อนุเยว่สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ดึงผ้าห่มคลุมกายแน่นขึ้น
นางมองม่านประตูที่ขาดวิ่น ปวดใจชั่วขณะ
ต้องเสียเงินอีกแล้ว
ซูหมิงเพ่ยไม่ทันสังเกตความผิดปกติของอนุเยว่เลย “ซู่เหยา ข้านึกว่าเจ้าเป็นพ่อค้าที่ฉลาด ก่อนทำสิ่งใดย่อมชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย”
เขาก้มหน้า “โอ้โห” หนึ่งที ส่ายศีรษะ “ดูท่า ข้าคงตีค่าเจ้าสูงเกินไป”
สายตาที่เขามองซู่เหยาเปี่ยมด้วยบารมีขุนนางขั้นสอง ความหยิ่งทะนานของทายาทโหวฝู น้ำเสียงสูงส่งเหนือผู้อื่น
ผู้ไม่รู้ คงนึกว่าเขาเป็นซ่างซูขั้นสองแล้ว